Porcelanowy Blog

PrądoTWÓRCZO

2012-03-07T23:21:00.001+01:00

Od zawsze boję się pająków, ciemności, piorunów i prądu.
Wszystkich tych rzeczy obawiam się dość panicznie.
Nie wiem wiec dlaczego mam taką, hm, właściwość, która powoduje w stanach ponadnormowego pobudzenia emocjonalnego ewidentną niekompatybilność moją z jakąkolwiek elektryką.
Te stany to seks i złość.
Niekompatybilność to wywalanie korków.
Zdarzyło mi się już pozbawić pół bloku prądu jednym dotknięciem włącznika światła w moim mieszkaniu. A podobno tak się nie da zrobić.
Wielokrotnie zawieszają się przy mnie urządzenia elektroniczne od laptopów po mikrofalówki.
Byłam z tego powodu nie raz obiektem niewybrednych żartów i kazano mi trzymać się z daleka.
Z hukiem trzaskały przy mnie żarówki, gdy chciałam włączyć światło.
W lampach, lampkach, a nawet takich pochłaniaczach, które zwyczajowo montuje się nad palnikami w kuchni.
Takie rzeczy się oczywiście każdemu przydarzają. Tyle, że ja wyrabiam norme kilku osób.
Dzisiaj.
A dzisiaj zwyczajowo chciałam zapalić światło na klatce.
Pstrykło, błysło i zgasło.
Już nie ma światła na korytarzu.
Od pierwszego do piątego piętra.
Cóż, mam za sobą ciężki dzień, a teraz cała moja negatywna energia, jak po uziemieniu, poszła sobie w cholerę.
Elektryczne katharsis.

Wtorek, trochę środa

2012-03-06T23:57:00.001+01:00

W zastępstwie weekendowych porankówLubię w tygodniu ten czasTuż przed zaśnięciemGdy mijającym dniem się już nie trzeba przejmowaćA rozpieszcza świadomość całej nocy do wykorzystania.Cicho sączy się muzyka, malinowa herbata, książka I spokojnie spiące obok psyIdeał chwili złapany w kadrZanim jeszcze oczy same się zamkną.Tęsknię za porankami bez dźwięku budzikaI wieczorami wypełnionymi hałasem świerszczyI za granatowym niebem ciężkim od ilości gwiazd

Dzisiaj wiosna w Paryżu.

2012-02-27T22:47:00.001+01:00

Kawa w kawiarni za rogiem.
Przepiękne słoneczne południe.
Wołasz na kelnera prosząc o rachunek, a on pyta, czy ma Ci zapisać numer swojego telefonu.
Podoba mi się tu.
Merci to, merci tamto.
Nic nie rozumiem z tego ich francużenia, ale mogę słuchać godzinami.
Jeśli stoisz pięć sekund z mapą w ręce, zaraz ktoś Cię zaprowadzi tam, gdzie trzeba.
Nawet, jak nie chcesz i mówisz, że dasz sobie radę sam.
A służbowo sala jak w onzecie.
Jak pomyślę, że jutro mam tam stanąć na środku i powiedzieć dużo mądrych słów, to omdlewam.
Ale powiem.
A póki co objadłam się muli i opiłam winem.
Mule w winie podano z frytkami - dwie pyszności w jednym daniu. Très bien!

Polski akcent:

Zakupiłam słynne ciasteczka Madeleines, od których podobno zaczyna się akcja Prousta W poszukiwaniu straconego czasu. Koincydencja zdarzeń, bo to właśnie jest kolejna pozycja na liście moich must read. Zachciało mi się jej z polecenia K.Jandy, którą wzięłam ze sobą.

Jak to się robi w Paryżu?

2012-02-26T21:33:00.001+01:00

Przyleciałam wcześniej, żeby zobaczyć kawałek tego miasta.

Sama.

I jest mi z tym i dobrze, i źle.

Przyjemnie jest móc się sprawdzić, poznać trochę lepiej, przemyśleć kilka rzeczy i z perspektywy odległości zrozumieć coś, czego nie widzi się u siebie.

Ja lubię takie gonitwy myśli, które daleko od domu układają się w głowie jak puzzle na stole.

Bo czasem trzeba dać się wyrwać z korzeniami. Zrestartować.

Ale samotnie pita kawa nie smakuje tak, jak by mogła.

Hotelowe łóżko jest za duże.

Nie ma się z kim podzielić bagietką.

A Paryż?

Paryż pachnie mi jesienią.

Warszawę znowu dzisiaj rano zasypał śnieg, a tu czuję w powietrzu wczesną jesień - tą lubię najbardziej.

Budowle są monumentalne. Nie mieszczą mi się w obiektywie telefonu.

Wszystko trzeba zapamiętać oczami.

Szwendałam się dzisiaj trzy godziny ulicami i uliczkami.

Jadłam orzechy w miodzie pod Wieżą Eiffla, robiłam zdjęcia, gubiłam się i znajdowałam drogę.

I mam de ja vu, że już mi się to kiedyś śniło...

Paris Paris be kind to me...

2012-02-26T16:49:00.000+01:00

Prawda jest taka, że nigdy nie sądziłam, że pierwszy raz zobaczę Paryż biznesowo.
Miasto zakochanych, ja zakochana, a Paryż z obowiązku.
Obudziłam się rano z myślą, że mój opór wyjazdowy sięgnął poziomu szóstego na pięć istniejących,
Ale, że czasu do odlotu było mało, to też nie miałam się za bardzo kiedy nad tym rozwodzić.

Na lotnisku, przyglądając się tablicy odlotów, zapytałam mojego M., gdzie chciałby polecieć.
Gdyby mógł, gdziekolwiek.
Zerknął i powiedział, że do Bydgoszczy. Uwielbiam ten jego dowcip.
Ja w sumie nigdzie bym nie leciała. Całkiem lubię w niedzielę leżeć na kanapie, co i tak rzadko mi się udaje.
Ale, żeby nie wyjść na sześćdziesięcioletnią tetryczkę, wybrałam miasto, którego nazwy nie byłabym w stanie nawet przeczytać. Pewnie gdzieś w Skandynawii.

Po lewej w samolocie leciał Francuz, który przez całą drogę rozwiązywał sudoku.
Ja zdążyłam dwa razy zasnąć i obudzić się, wstać, czytać książkę i przestać ją czytać i to kilka razy, a on powoli rozwiązywał sudoku na kartce o wymiarach dziesięć na dziesięć centymetrów.
Zawsze zadziwia mnie taki spokój ducha, którego mi z moim adhd tak brakuje.
Po prawej natomiast siedziała Pani, która umiała powiedzieć po angielsku tylko dwie rzeczy - hot water i red wine. Obie przydały się Jej bardzo podczas lotu.
Bardzo mi się takie podejście podoba.
Ja muszę to wszystkiego być przygotowana jak żołnierz na wojnę. Całkiem niepotrzebnie.

A teraz idę, idę zobaczyć cokolwiek.
Jak nie zobaczę Eiffel - to się będą ze mnie wszyscy śmiali.
Idę więc rozkminiać fringlisz i liczę, że się nie zgubię.
Zapomniałam już, że we Francji wszystko jest takie małe. Ulice, domy, pokoje, nawet winda.

dzień zły

2012-02-21T23:41:00.001+01:00

Po nocy, która trwała godzinę

W pracy od rana dramaty.

Nawet strzelanie na bąbelkowej folii nie rozładowało atmosfery.

Łzy, krew i pot.

A jutro dzień, w którym trzeba się dużo uśmiechać.

Cobysięniedziało.

Życie w domu wariatów.

Opowiadała mi dzisiaj koleżanka, że jest z facetem, którego nie kocha. Ani dziś, ani kilka miesięcy temu, gdy się spotkali. Poznali się, on nalegał na wspólne mieszkanie, więc zamieszkali ze sobą żyjąc od kłótni do sprzeczki, w których ona wychodzi na zołzę, a on tłumaczy się swoimi stanami. Bez powodu, bez sensu.

I tak Jej słuchałam i w głowie cofałam się w czasie.

Byłam tam i dziękuję.

Jak łatwo można wpakować się w takie bagno, w który tkwić jest źle, ale wyjść z niego wcale nie jest lekko. Traci się tyle pięknych rzeczy, chwil, rozmów, spotkań, ludzi przez tkwienie w takim toksycznym układzie. I można dać sobie zrobić z mózgu papkę, która już nie jest zdolna do przeżywania, a tylko szuka w sobie winy. Mam nadzieję, że poukłada swoje sprawy tak, jak czuje. Pomimo wciąż jak mantrę powtarzającego znowu będę sama.

I co w tym strasznego?

Przerażające jest tracić dni, miesiące, życie...

Onetowy Blog Roku, gdy emocje miały opaść, ale nie opadły wcale.

2012-02-18T15:27:00.002+01:00

Miałam nie pisać o tym, ale impreza się zakończyła i w ruch poszły blogi.
Byli w zwycięzcy, byli przegrani.
Bez wchodzenia w szczegóły: jest taka funkcjonalna umiejętność - umiejętność przegrywania.
Nie przeczę, że formuła Onetowego konkursu nie jest idealna i mi osobiście zabrakło wielu naprawdę dobrych blogów, ale każdy, kto bierze w nim udział, godzi się tym samym na warunki, w jakich startuje.
Maciek Budzich z Mediafun powiedział kiedyś: mam bloga i nie zawaham się go użyć.
Nieraz lepiej go nie używać. Zwłaszcza po to, żeby umniejszać komuś.
Rozumiem, że to wszystko jest bardzo emocjonalne. Blogowanie to nie praca, to rozrzucanie kawałków siebie z każdym wpisem, ale nie powinno chodzić o wygrywanie.

Za to moim odkryciem są piktografiki.com.
Na galę biegłam prosto z pracy, brodząc po kolana w śniegu w niebotycznie wysokich szpilkach, zasypiając w taksówce i nie wiedząc absolutnie, kto jest nominowany. W trakcie gali wygooglowałam na szybko temat i pomyślałam, że nagrodzili jakiś taki blogasek z rysunkami, świeżutki jak stażystka zaraz po szkole, bo zaledwie pół roku na rynku. Phi.
Ale dzisiaj odszczekuję - to cholernie dobra dawka inteligentnych spostrzeżeń i do tego narysowana z sensem!!! Będę oglądać, choćby po nocach.

Ilustracja Bloga Roku made by Porcelanowa:

Więcej zdjęć nie mam. Miałam ręce zajęte trzymaniem drinka. Pierwszego od X czasu. Bo ostatnio nawet drinka nie mam się kiedy napić #maledramaty
.

Coś tak jakby, ale nie do końca.

2012-02-17T21:43:00.000+01:00

Dwudziesta z minutami. Ostatnio nierzadko o tej porze dopiero wychodzę z pracy. A dzisiaj punktualnie o siedemnastej wcisnęłam menu start wyłącz komputer i wybiegłam z biura, odsuwając od siebie w drodze do domu myśli o tym, ile rzeczy mogłabym jeszcze zrobić zostając godzinkę, dwie dłużej. Książkowe tak jakby początki pracoholizmu.

Leżę więc teraz zakopana w koc, muzyczka w tle, kieliszek bez wina, bo nie mam, herbata w filiżance zamiast i pierwsze strony Jandy. Zmierzyłam się jakoś z Palahniukiem. Udław się jako tytuł raczej nie było przypadkoweJa się tymi słowami na każdej stronie dławiłam. Koniec książki był tak samo nieistotny jak jej początek. Już dawno nie przeczytałam tylu zdań bez znaczenia.

A więc weekend. W każdy poniedziałkowy poranek obiecuję sobie, że jak tylko dociągnę do piątku to kolejny weekend uroczyście spędzę w łóżku, śpiąc i grzesząc na przemian. Ale już w piątek popołudniu mam tyle planów, że o spaniu mogę zapomnieć. Umówiłam się jutro rano z koleżanką na psi spacer. Na dwunastą rano. Nie ma w sobotę wcześniejszego rano niż dwunasta.

A więc weekend. Psy wariują. Pyskują, kłócą się i uskuteczniają szalonego berka po domu. Ja nie mam siły palcem ruszyć. Co najwyżej żeby przewrócić kartkę książki. W stanie zmęczenia najgorsze jest to, że przestaje się mieć refleksje. Przestaje się dostrzegać mimo, że się widzi.
Rozpuściłam koka, szpilki zrzuciłam z ulgą przy drzwiach, sukienkę niedbale na fotelu. Jutro ogarnę. Teraz psy wgramoliły się zadowolone do łóżka i dyszą przez sen. Błogo.

Myśli spisywane nocą.

2012-02-17T01:09:00.001+01:00

Właśnie wróciłam z Bloga Roku Onet. Nie startowałam, więc impreza dotyczyła mnie bardziej jako widza niż osobę z przygotowaną w zanadrzu przemową. W taksówce do domu pomyślałam, że w zasadzie tak bardzo nie mam czasu teraz na pisanie, że może uczciwie byłoby zwyczajnie przestać. Przestać tworzyć dwuzdaniowe wpisy, byle by tylko nie zapomnieć wcale.

Napisałam ostatnio na facebooku: prawdziwe życie dzieje się offline.

I źle mi z tym, że nie funcjonuje w moim życiu ostatnio żadne work life balance. Że moje ideały nie mają chwilowo racji bytu. Że pewnie nie tak to wszystko sobie wyobrażałam. Znalazłam coś, coś straciłam. I wszystko dzieje się czasem niemalże mimochodem, obok mnie, chociaż to moje życie.

To, co pojawia się tutaj, pojawia się tak naprawdę po fakcie, pojawia się, gdy opadną emocje, gdy wreszcie znajdują się odpowiednie słowa, albo wręcz przeciwnie - gdy już w sumie nie ma do czego wracać.

A mimo to po napisaniu pierwszego wpisu ciężko jest tak zwyczajnie odejść, zapomnieć. To zmienia życie. Mój blog zmienił moje życie. Jakkolwiek patetycznie to nie zabrzmi.

Superpiątek love

2012-02-10T17:11:00.001+01:00

Outfit na dziś:
- góra z batmana -koszulka z nadrukiem
- dół z supermana - niebieskie spodnie
Piątek dniem superbohatera! Bo piątek jest super.

Kocham kino!

2012-02-09T22:09:00.002+01:00

Widziałam dzisiaj Żelazną Damę.
Zachwycający!
Jako M.T. Meryl Streep jest absolutnie wiarygodna. I niewiarygodna!
Wiedziałam, że stworzyła świetną kreację, ale to, co zobaczyłam przeszło moje wyobrażenia.

Mam krótką refleksję po tym filmie.
Upór. Upór w dążeniu do celu. Połączony z wiarą w siebie.
Ale nie pustą wiarą, ślepą, ale wiarą opartą o wiedzę i własne przekonania.
Takie staromodne wartości, ale bardzo ponadczasowe.
Może nawet dzisiaj bardziej niż kiedyś.

Niezakotwiczenie.

2012-02-08T14:05:00.001+01:00

Miotam się i jak kundel gonię w kółko własny ogon. Jednego dna cieszę się swoim status quo, a następnego rozpaczam, że znowu się pogubiłam w tym wszystkim. Jesteśmy razem, a ja myślę, że może za bardzo, za dużo, zbluszczejemy i ani razem nam nie będzie dobrze w tym zrośnięciu wspólnym, ani osobno już nie będziemy umieć żyć. A później zasypiam sama i myślę, że dziwnie tak bez Ciebie. Wolność to kpina. Iluzoryczna historyjka dla mydlenia oczu. Niby można wszystko, co tylko się chce, tyle że nie wiadomo zupełnie, czego się chce. Sinusoida myśli, wrażeń, uczuć i odczuć. Więc stoję na środku chodnika i wgapiam się w opadające płatki śniegu. Nie wiem i wiem jednocześnie. Kolejny raz rozwalam swoją układankę z puzzli, w których każdy kawałek pasuje do każdego, dając błogą swobodę układania i uniemożliwiając jednocześnie ułożenie układanki. Życie. Jednego dnia niby wszystko wiadomo, drugiego trzeba zaczynać od nowa, a trzeciego nie pozostaje nic innego, jak śmiać się z własnej małości.

Czasem rodzice mają swoją historię miłosną, która zanim skończy się sad endem, to po drodze obraca w zgliszcza fundamenty tego, co w założeniu miało być kiedyś tam podwaliną solidnej konstrukcji dobrze zaprojektowanej rzeczywistości. Puszczają w świat swoje pisklaki, których nie mieli czasu nauczyć latać. Każą dobrze żyć zapominając zupełnie, że wywalili im wszystkie bezpieczniki, system zwariował i w trybie awaryjnym trzeba iść do przodu kłamiąc, że wiadomo co robić. Kochani rodzice, mistrzowie prowizorki.

Mój ulubiony budynek w centrum Warszawy. Przypomina mi ciastka, jakie jadałam w dzieciństwie.

Wtorek bezwzględnie niemagiczny.

2012-02-07T19:22:00.001+01:00

Dzień za dniem.

Jak wyszłam w piątek z domu, tak jeszcze nie wróciłam.

Zaczynam się zastanawiać, czy to aby już nie wspólne pomieszkiwanie.

Pamiętam, jak parę miesięcy temu bycie z kimś dłużej niż popołudnie wydawało mi się rzeczą nierealną.

Potwornie niewygodną, nudną, zmuszającą mnie do kompromisów, na które napewno nie miałam ochoty.

Od dwóch dni jestem strasznie gderliwa.

Jak stara przekupa strofuję i poprawiam po mojemu.
Brakuje mi tylko wałków na głowie i spranego szlafroka frote.
To chyba jakaś inicjacja gwałtem dokonywana na moim organizmie.
Fizyczne wyjście z etapu ja sama.

Ona młoda, piękna, wygadana, pracująca. Ma własne mieszkanie, sama sobie płaci rachunki.

On. Hmm. Dużo o Nim nie wiem. Na początku wydawał się być ideałem. Jak zawsze w każdej bajce.

Podobno było pięknie. Z czasem zaczął znikać. Najpierw bez słowa. A później coraz bardziej otwarcie do innej. Innych. Bo życie za krótkie jest, by kochać tylko jedną osobę na raz.

Bo ona podobno zawsze źle trafia. Bo nieodpowiedni faceci Jej się podobają.

Ale ja myślę, że łatwo jest zepsuć kobietę. Łatwo jej wmówić Jej miłość tam, gdzie jej wcale nie ma.

Jeden związek, drugi, trzeci.

Można nauczyć, że szybki numerek w klubie w ubikacji, czasami spędzony wspólnie wieczór, kilka zdawkowych smsów raz na dwa dni - to cały Jej świat. Cała miłość, jaką może od kogoś dostać. I w nią wierzy. Bo nie ma innej. I zaczyna wierzyć, że to właśnie miłość.

Historia bliskiej mi osoby. Kolejna.

Piątek wieczór ♥

2012-02-03T19:35:00.003+01:00

Moje myśli posuwają się dzisiaj powolnie, trąc o siebie nawzajem i o czaszkę.
Piątek.
Ostatnia prosta.
Lista planów i życzeń na weekend zaczyna się i kończy w okolicy koca.
Zamarzam i odmarzam na zmianę.

Marzy mi się wieczór w głośnym klubie, w oderwaniu od rzeczywistości, jakby jutra miało wcale nie być.

Albo

Spokój, cisza, książka czytana do rana.

Otwieram się na nowe horyzonty i wreszcie czeka na mnie w torebce Palahniuk

Podobno ma mi przemielić mózg jak norweski film z okresu realnego socjalizmu.

Zobaczymy.

Popijam ostatnio rytualnie ajerkoniak do snu, jak ciotka jakaś.

Mam takie miłe wspomnienie z dzieciństwa - czasami mama sączyła go wieczorem z kieliszka.

Do dzisiaj uwielbiam ten intensywny zapach.

A to zdjęcie to karta minionego wieczoru.

Robiłam zdjęcie i myślałam, że to właśnie będzie idealne zakończenie tego tygodnia.

takżetak

2012-02-02T17:31:00.005+01:00

Jest tak zimno, że ptaki zamarzają w locie.

Myśli w głowie.

Sznurówki w butach.

Wydaje mi się, że jest piątek.

Wnioskuję po stopniu zmęczenia.

Psy w domu niedopieszczone.

Spotkania, bankiety, nocne powroty taksówką do domu.

Weekendy wydają się czarną dziurą - zniekształceniem rzeczywistości,

Po której poniedziałki szybko pozbawiają mnie złudzeń.

Zdjęcie, które dzisiaj szczerze mnie rozśmieszyło.

Pamiętam, jak ładnych parę lat temu moich znajomych w drzwiach powitał mój pies merdający ogonem z różowym wibratorem w pysku. To suczka więc w sumie.

Widziałam rano panią w futrze z listów z foliową reklamówką w kwiaty, odpowiednio wytartą w okolicy rączek - relikt PRLu zagubiony w czasoprzestrzeni?

Sobotni poranek jako synonim poranku idealnego.

2012-01-21T14:14:00.001+01:00

Rozkoszuję się tym sobotnim porankiem.
Rozkoszuję się, przeżywam czyste uczucie szczęścia łażąc bez celu po mieszkaniu z kawą w ręce.
Jaram się jak głupia. Sobota, wolne. I jeszcze wolna niedziela przede mną. Szaleństwo.

Kiedyś wydawało mi się, że w upartym dążeniu do celu jest pewna magia. Wtedy poświęcenie i cena, jaką się płaci się za realizację celów, ma swoją wartość.
W praktyce klnę i hamletyzuję siedząc do późnych godzin nocnych w pracy i zapijając stres kolejną kawą, która ani nie smakuje, ani nie pomaga.

Będąc młodszym życie rysuje się jako pewna ciągła kolejnych zdarzeń. Koniecznych i mniej lub bardziej przewidywalnych - szkoła, studia, związek, praca, samochód, ślub, dziecko. Jest bezpiecznie z taką wizją. A później traci się rękę, która prowadzi i nagle odłamki życia trafiają w nas burząc cały porządek.

Rzeczywistość spisywana w power poincie. Kolejne slajdy kolejnych dni.
Jestem organicznie nieprzystosowana do sprowadzania spraw do poziomu liczb i projektów.
Powinnam siedzieć gdzieś daleko stąd na pomoście, mocząc nogi w wodzie jeziora i nie znajdować odpowiedzi na metafizyczną złożoność wszechświata. A ja przemeblowuję mieszkanie o pierwszej w nocy, bo muszę coś zmienić! Talerze w zlewie piętrzą się od tygodnia, a w kalendarzu zapisuję sobie nawet to, że muszę odpisać na prywatnego maila do koleżanki.
I nie, dzisiaj nie dam rady się spotkać. Przepraszam.

No więc gdzie mnie to zaprowadzi..?

Ostatnio zazdrościłam pracy kasjerce w tesko, panu dozorcy naszego domu, jak go rano na luzaku zagarniającego śnieg zobaczyłam, kelnerce z kawiarni - pustej kawiarni, wyimaginowanej bibliotekarce, śpiącemu niemowlakowi w wózku i starszej pani karmiącej chlebem kaczki.

A teraz jest czternasta, leżymy razem w łóżku, czytamy, słuchamy dobrej muzyki, śpimy i budzimy się na zmianę i na razie nie stawiamy czoła światu. Pewnie, jak co tydzień, zabraknie mi jednego dnia między sobotą a niedzielą, ale aktualnie jest idealnie.

My?

2012-01-14T22:54:00.003+01:00

Siedzę w pokoju pełnym ludzi z laptopem na kolanach. Nikomu nie mówię, że piszę. Ale lubię obserwować, lubię gwar, ludzi wokoło, chociaż stale uciekam do siebie, aby chwilę pobyć sam na sam z myślami. Pokój pełen ludzi. Work hard play hard - ciężki tydzień, weekend też nie odpuszcza. Tylko psy spokojnie śpią na środku dywanu.

Ostatnio spędzamy dużo czasu razem, nasiąkamy sobą. Sama nie wiem, co o tym sądzić. Tyle Ciebie w moim życiu postawionym przez to do góry nogami. Wchodzisz do pokoju i uśmiecham się mimowolnie. Jesteś mój. Pożerasz mnie swoimi dłońmi, kawałek po kawałku. Bezwolnie się temu poddaję. I choć gdzieś tam myślę egoistycznie o sobie, o spokoju mojego białego mieszkania na poddaszu, o tym co by było, gdyby..., to przytulam się szukając bezpiecznego schronienia w Twoich ramionach. I zostaję.

5 minut. Nuddle pomidorowe zalane wrzątkiem. Test ciążowy. 300 sekund odwlekania czasu. Ale to jeszcze nie teraz, chociaż plan B wydawał się calkiem realny. I co dalej? Nic. Zupa gotowa.

Myśle o moim życiu. Może za mam mało czasu, może za dużo pracuję, ale wracam do domu i jestem szczęśliwa. Wszystkie negatywne rzeczy zniknęły z mojego życia. Bezsensowne miłostki, szukanie pustych wrażeń, noce bez planów topione w kieliszkach czerwonego wina. Teraz jesteś. Obok. Oboje zaprojektowani na sukces z głowami nabitymi celami: za miesiąc, za rok, za pięć lat. Ale my nie ma deadline'u. Znaleźliśmy siebie. Po raz drugi, bo za pierwszym razem miejsce i czas nie były nam pisane. Ja w bezsensownej realicji, Ty gdzieś tam z innymi. Bez gwarancji na jutro, dzisiaj bardzo jesteśmy niemodni - para w realiach singli, imprez, jednonocnych wrażeń i niezapamiętanych imion. Bez dramaturgii, łez, nerwów. Poprostu.

Statusowanie się.

2012-01-12T18:27:00.000+01:00

Status

Zapytała się mnie koleżanka, gdzieś pomiędzy jednym , a drugim :

a jak u Ciebie życie priv? jakiś mąż w domu, pociechy?

to odpisałam:

męża i pociechy nie ma w domu, ale jest nie-mąż i mam z niego pociechę, zarówno w domu, jak i poza domem

Rzecz w tym, że ja sobie statusu na fejsbuku nie zapdejtowałam.

A za wszystkie wczorajsze krzywdy dzisiaj wieczór, makaron, wino i sufitowanie. Zaraz po tym, jak wrócę ze spaceru, pozmywam, zadzwonię, zrobię pranie, posprzątam wczorajszy bałagan, zaliczę pilatesy... I mam nadzieję, że nie będzie to o 2giej w nocy.

Dwie paczki cienkich papierosów.

2012-01-11T23:05:00.002+01:00

Gdybym miała wyrazić swój aktualny stan emocjonalno-duchowy, to oscylowałby on gdzieś pomiędzy końcem pierwszej paczki, a początkiem drugiej. Jest godzina 22:46. Przede mną dwa laptopy i kilka godzin rzeźbienia prezentacji na jutrzejsze spotkania. Mija kolejny dzień. Nie mam czasu zjeść. Nie wiem, jak się nazywam i nie wiem, co robiłam godzinę temu. To milion spraw temu. Nie pamiętam.

A miało być tak, że praca to narzędzie, nie cel. A to, co robię, miało cieszyć. W przeciwnym razie miało podlegać zmianom. Bo przecież tak ważne jest mieć spokojny wieczór, wreszcie chwilę dla siebie.

Ostatnia prosta korporacyjnego emo szczura przed przemianą w korpo zombie. A wczesny zawał będzie jak wybawienie. Awaria outlooka to już za mało.

I siedzę tak zmuszając do życia sztywny od rezygnacji mózg.

Myśli mam ciężkie jak kamienie.
Patrzę na śpiące obok psy i marzę, żeby być psem.

Gdyby życie miało pauzę, to właśnie dzisiaj wcisnęłabym ją. Wcisnęłabym ją i pożyła wreszcie.

Bo jeśli mam nie spać w nocy to tylko od nadmiaru seksu, albo z powodu książki, którą czytam dopóki w trakcie nie zasnę, albo bo mam taką ochotę. Ale błagam, nie z powodu power pointa!!!

No i nie palę.

Mieć 6 lat i znowu być głupim.

2012-01-04T19:43:00.000+01:00

A co, jeśli jutro wszystko się zmieni? Jeśli nie będę już tą dziewczyną, którą zwykłam być? Jeśli ktoś, coś zmieni mój świat bezpowrotnie?

Mówią mi, że później też się istnieje. Może nawet życie ma większy sens. Mówią mi, że nie wolno przeciwstawiać się wyrokom boskim. Mówią mi też, że determinizm dziejowy to nie fikcja i że nie da się wiecznie iść pod prąd ustalając swoje własne kierunki ucieczki. Mówią, a ja się boję, że nic już nie będzie takie, jak dawniej. A co z tym, co może stać i z tym, co już nigdy się nie wydarzy?

Siedzę w smętnym świetle lampki na kanapie i zastanawiam się, czy jutro będzie takie samo? A co, jeśli byłoby zupełnie inne. Nie tu, tylko gdzieś zupełnie indziej? Inna kanapa, inny wieczór, inne życie.

Będąc dzieckiem nie miałam takich problemów. Egzystencjonalnie zaczynałam się i kończyłam na czubku własnego nosa. To musi być piekne nie myśleć wcale, ale być.

Od lat nie robię już noworocznych postanowień. Z kilku względów. Przede wszystkim w postanowieniach jestem cholernie niekonsekwentna. Po drugie lubię zmienność, lubię niespodziewane zwroty akcji. Stałość jest nudna. Lubię to, że życie zaskakuje niszcząc nie raz najlepszy wydawałoby się action plan. Poza tym nauczyłam się, że ktoś tam jest lepszym organizatorem moich ziemskich spraw niż ja. Nie raz ratował mi tyłek, kiedy naiwnie pakowałam się w ciemny zaułek szukając problemów. Po co więc coś tam sobie ustalać, skoro i tak nie raz jedyne, co mogę, to tupnąć ze złości nogą, pozbierać się do kupi i iść dalej.

Więc z okazji stycznia życzę sobie, aby do grudnia, brać na klatę to, co się stanie. Oraz stosować wszystkie socjotechniki świata, żeby życie było piękniejsze,a problemy banalniejsze. I cieszyć się z tego, co jest tu i teraz, bo jutro... jutro może być zupełnie inne.

Rok ludzi.

2011-12-28T02:41:00.003+01:00

Od zawsze fetyszyzuję szczęście, bo wszystko inne wydaje mi się takie ulotne. Czas przemija razem z dniami, ale chcę bardziej być niż mieć. Czym jest szczęście? Jest chwilą, jest drogą do celu, jest byciem sobą i życiem w zgodzie z własnymi zasadami. Czasami to trudne. Czasami, zwłaszcza po godzinach w pracy. Czasami też, gdy ktoś Ci wmawia, że Twoje życie nie jest takie, jakie być powinno. Bo nie jest na wzór i podobieństwo. Lepsze? Gorsze? To zależy dla kogo, więc powiedzmy po prostu, że jest inne.

Nie umiem ostatnio pisać. Pęcznieję od nadmiaru przemyśleń, których nie wyrzucam z siebie, a gdy siadam przed klawiaturą w głowie mam pustkę, próżnię bez znaczenia. Nie wiem od czego zacząć, nie wiem na czym skończyć. Tyle ważnych słów umiera we mnie bez śladu, bo nie mam sił ich zmaterializować. Czytam innych i zachwycam się zdaniami, słucham Nosowskiej i odpływam. W mojej głowie cały czas trwa gonitwa myśli. Znikają zanim je sobie uświadomię. Albo zmęczona sama każę im przestać być. Żeby przestały mnie drążyć i wywracać na wierzch. Czasem staram się bardziej, piszę na serwetkach w restauracjach, piszę na biletach z teatru i wydrukach z kas fiskalnych. Kiedyś poskładam te zdania, szczątki myśli i uczuć w całość i stworzę tą historię od nowa. Od czerwca do grudnia 2011 roku.

Kupiłam najpiękniejszą choinkę prosto z białego forda transita, w nocy, 23 grudnia 2011 roku. Mężczyzna ze wschodnim akcentem życzył mi wesołych świąt skarżąc się na wysokie ceny sprzedawanych drzewek i brak pracy. Bieda. Szczerze życzyłam mu wszystkiego najlepszego zostawiając na lekkim mrozie z papierosem w ręce. W rękawiczkach bez palców. Gdzie on spędzi święta?

W tym roku celowo ominęłam przedświąteczny porządkowo-supermarketowy szał. Zrobiłam to samo, ale na spokojnie. Mam wrażenie, że nic tak nie buduje atmosfery świąt jak kolejki w Tesco, zdychający na foliowej reklamówce karp i parujące gary na wszelki możliwych palnikach w kuchni. Nażreć się, dwa dni żreć przed telewizorem. Święta. Ja to jednak mam dobrze, bo mogę żyć po swojemu. Mogę robić to wszytko tak, jak mi się podoba i nikt nie kręci nade mną nosem grożąc z politowaniem spuchniętym od detergentów paluchem. A więc był karp, już zabity, który smakuje mi tylko ten raz w roku, lepione według przepisu babci E. pierogi z przepysznym farszem robionym na czuja, był opłatek i najsmaczniejsze grzybki w słoiku zbierane tego lata, które M. dała mi w prezencie. Wie, że je uwielbiam. Pamiętam zresztą to grzybobranie, klęska urodzaju, kiedy mama Chomika zabroniła Wam przynosić chociaż jedno wiadro grzybów więcej, bo prawie mdlałyście od obierania i wekowania. Były prezenty, ale najważniejsze - byli ludzie. Część wokoło stołu, cześć bardziej duchem i w rozmowach przez telefon. To był dziwny rok. Rok wielu zmian, rok nowych wyzwań. Niesamowity rok. Rok ludzi, którzy pojawili się w moim życiu i już w nim zostali. Czuję się zaszczycona.

Mówiłam, że to będzie zupełnie inna Wigilia. Moja.

Mimowolnie.

2011-12-17T16:36:00.001+01:00

Moje życie w jednoosobowej komunie. A w domu prezerwatywy walają się po kątach jak sreberka po zjedzonych cukierkach. To daje posmak nieskrępowanej wolności, nie skrywanej pod pozorami konwenansów. A wogóle to robię się plastyczna w Jego dłoniach. Już nie tak bardzo ja, coraz bardziej my. Byłam sama i rozkosznie mi w tym było, bez planów i zobowiązań, bez niewygodnych decyzji i potrzeby ufania. Niezapuszczanie korzeni jest takie romantyczne, bo pozostawia na każdym kroku niecierpliwe oczekiwanie na niepewność jutra. Świat stoi otworem doznań. A teraz świat dzieje się między nami, nie wbrew woli - choć mimowolnie.

Pogubiłam się ostatnio w tym klubie. Za głośna muzyka, za dużo ludzi. Pomyślałam, że nie znam Ciebie, nie znam nawet siebie. Po co nam się w siebie zapadać? Po co zmieniać klocki w tej układance, komplikować? Może lepiej zerwać się wolnym z tych sznurków, zanim pozbawimy się złudzeń o sobie nawzajem? Myślałam tak czternaście minut. Dziesieć minut sączenia drinka i kolejne cztery na powolne skanowanie stroboskopowej rzeczywistości spazmatycznego tłumu. Czternaście minut wychodzenia z błędu.

Bo jesteśmy jak śnieg. jak pierdolony śnieg. Gdy w Naszym sercu jest zimno - istniejemy, trzymając się twardo. A gdy tylko dostaniemy trochę ciepła, którym jest miłość - topniejemy, znikamy.

Gdzie to wyczytałam?

A może lepiej cierpieć, niż nie czuć wcale. Pot, łzy i krew też mają smak. Mają smak życia tak samo, jak czekoladowe ciastka z bitą śmietaną i słona skóra zaraz po wyjściu z morza. Pisząc to czuję swąd swojej własnej resocjalizacji egzystencjonalnej. Zaliczony level siódmy, który generalnie polega na tym, aby nie uciekać daleko tylko dlatego, że jest inaczej niż w kolorowym czasopiśmie własnych wyobrażeń.

Sama nie wiem. Po prostu coś czuję. Czasem nawet, ale tylko czasami, łapię w sobie taką myśl - pytanie: czy to może trwać jutro i pojutrze, w niedzielę i środę popołudniu?. I szybko ucinam jej skrzydła, urywam głowę i ganię się za swoje obrzydliwie zapędy naiwnej pensjonariuszki. Bo w życiu, zapamiętaj sobie ruda, nie jest jak w bajce. W życiu jest najgorzej i najtrudniej, są dramaty bez happy endu. Słychać często trzask pękających kości i wycie wilków, a tylko czasem, ale bardzo rzadko, żyje się długo i szczęśliwie.

Za oknem pomarańczowy śnieg, pomarańczowe nocne niebo, pomarańczowe światła latarni. Czas ucieka nieubłaganie. Jedna chwila żyje kosztem innej. Nie czuję świąt wcale, nie kupiłam choinki, nie upiekłam pierników. Nie mam czasu. Corpo life.

Napełnianie głowy myślami.

2011-12-11T16:15:00.001+01:00

Czytam ostatnio jak głupia. Czytam trzy książki na raz, przestaję tylko wtedy i tylko dlatego, że trzeba w między czasie egzystować. Zachwycałam się Żulczykiem. Jego słowami mogłabym sobie wytapetować mieszkanie, żeby wszędzie, gdziekolwiek sie nie odwrócę, widzieć, czytać, czuć w ten sposób. Trafnie nazywa to, na co mi nie raz brakuje słów.

Kupiłam wczoraj książkę, której wcale miało nie być na księgarnianej półce - Różowe tabletki na uspokojenie Krystyny Jandy. Od pół roku jest na mojej liście książek do przeczytania. I o ile Żulczyk to bezczelna brawura słowna, o tyle Janda to dojrzałość i mądrość życiowa, którą chłonę z zachwytem. Z zachwytem nad prostotą szczęścia jakie dzieje się w życiu, gdy niepotrzebnie się go nie komplikuje. Proste, szczere opowiadania. A mi czasem brakuje matki. Nie mogę się oderwać od tej książki. W drodze z kuchni do pokoju łapię chociaż kilka zdań, niecierpliwi mnie każda kolejna kartka.

Mentalnie w zeszłym tygodniu dotarłam do momentu, od którego czuję się pusta. Za duże tempo, zbyt wszystko na raz. Zmęczyłam się. Nie lubię takiego stanu. Teraz muszę się nakarmić słowami, żeby znowu zacząć myśleć w ten pozbawiony szablonów sposób. Im jestem starsza tym bardziej idę swoją własną drogą. Nie potrzebuję kopiować ani imitować czyjegoś szczęścia, żeby się przekonać czy i mi z nim będzie dobrze. Całe swoje życie robiłam po swojemu i podejmowałam, durnowate nie raz i karkołomne, decyzje, które z założenia prowadziły do katastrofy, ale najwyraźniej tak właśnie miałam się życia uczyć. Bardzo chciałam odciąć się od przeszłości rodzinnej, dochodzę do takiego wniosku. I dzisiaj, gdy ponad jedną trzecią swojej egzystencji spędziłam na swoim, wydaje mi się, że zaczynam czuć się dobrze w tym, co dla siebie stworzyłam. Bezpieczny świat, bez awantur, komplikacji, gry na uczuciach.

Rodziny nie da się z siebie wyrzucić, choćby się chciało. Bez rodziny zawsze jest się w pewnym stopniu dziwakiem. Lepsza rodzina z problemami na co dzień i schludnym wizerunkiem na zewnątrz, niż taka jednostka, której nie można doczepić do konkrentej całości ze wspólnym nazwiskiem. Patologia większa niz ojciec kulturalnie popijający jacka danielsa co wieczór i matka z nerwicą. Przy okazji świąt bardziej to do mnie dociera, a jednak samemu czasem najlepiej. Nawet, a może zwłaszcza, w święta.

Chciałabym mieć taką mamę, z którą mogę choćby nocą i choćby w środku tygodnia porozmawiać o życiu, o sprawach, o rzeczach. Żeby rozumiała zdania takimi, jakimi są. Żeby umiała powiedzieć coś, co można codziennie nosić w głębi siebie i wyciągać wtedy, gdy jest potrzebne. Chciałabym, jeśli będę kiedyś matką, być dla swojego dziecka. Nie szukać w nim kalki siebie, ale potrafić zachwycić się Jego innością. Nie wiem tylko, czy mam jeszcze siłę wychować choćby jedno dziecko poza sobą.

Tytułu brak.

2011-12-09T20:45:00.001+01:00

Poranki i wieczory

Uwielbiam.

Czytanie książek

Trzech na raz

O podróżach, psychologii i Żulczyka,

którego słowa zlizuję wzrokiem z kartek w sposób bardziej niż zachłanny.

Gorąca herbata i zaparzaczki w wyszukanych kształtach.

Gruby sweter i skarpety.

Psy wtulone, śpiące obok brzuchami do góry.

Dwa dni urlopu...

Widziałam wczoraj Weekend z R. w Och-Teatrze w reżyserii Krystyny Jandy.

Majstersztyk. Dowcip i brawura sytuacyjna na najwyższym poziomie. I przebojowa Krystyna Janda, która bezceremonialnie paraduje po scenie w majtkach. Nie mogłam oderwać od Niej wzroku.

Kulinarnie grudzień smakuje grzybami.

I ciastkami korzennymi moczonymi w gorącej kawie, koniecznie z pianką.

Intensywnie czekam na święta.

Choć to będą zupełnie inne święta niż kiedykolwiek.

Na dodatek możliwe, że bez śniegu.

I w weekend.

Jej marzeń nie znał nikt.

2011-12-06T11:23:00.001+01:00

Pozwalam sobie zacytować w tytule Onet.pl.

"Największy i najbardziej zmarnowany talent, jaki mieliśmy po wojnie", pisał o niej Jerzy Waldorff. Nawet nie wiedziałam, że w czasach kiedy w Polsce nawet nie marzono o wyjeździe za granicę, Ona występowała u boku Franka Sinatry, Deana Martina czy Paula Anki. (...) Śpiewała w dziewięciu językach, po każdym utworze zmieniała suknię, projektowaną zazwyczaj przez dom mody Diora. Towarzyszył jej stuosobowy balet.

Niewiarygodne. A koniec życia spędziła samotnie, w mediach pokazywana jako kolekcjonerka zwierząt z problemami psychicznymi.

Gdyby urodziła się w Stanach pewnie zrobiłaby oszałamiającą karierę. Gdyby ówczesne władze nie zamknęły jej możliwości powrotu do Las Vegas pewnie zupełnie inaczej potoczyłoby się Jej życie. Po zakończeniu kariery mogłaby zajmować się zwierzętami tak, jak Brigitte Bardot i nikt nie kpiłby z Niej z tego powodu.

Najsmutniejsze, że właściwie dopiero teraz przyszło mi to do głowy. Teraz, kiedy nie ma już o czym mówić.

W pracy najgorsze są piątki.

2011-12-02T14:35:00.001+01:00

Cały mój zen diabli wzięli. Są rzeczy, których nie zmienię, nie mam na nie wpływu, a one mają wpływ na mnie. Krążę na orbicie bezsilności, a opadnięte ręce ciągnę za sobą po chodniku raniąc się do krwi i kości, czerwonym śladem zacieram ślady butów brudnych od brodzenia w bagnie. Uśmiecham się w twarz, a za plecami krzyżuję dwa palce aż do bólu, aż do pękania kości. Ja jestem idealistką i nie zgadzam się i buntuję się jak trudna nastolatka. Nie lubię współobcować z debilami i jeśli muszę... nie, nie umiem. Poprostu nie umiem. Mój cynizm zaczyna wylewać się uszami, oczami, a z ust pianą toczą mi się słowa, które normalnie mogłabym sobie darować.

Coś dzisiaj lata w powietrzu, bo z kim nie rozmawiam, to spotkało go dzisiaj zło.

Piątki w pracy są najgorsze. To reguła.

Przewrotnie cyniczna zagrywka biorąc pod uwagę mój wczorajszy spokój tybetańskiego mnicha, który najwyraźniej zamieszkał we mnie na chwilę mamiąc mi umysł kadzidłami o działaniu relanium.

Nie cierpię niekompetencji i wyższości formy nad treścią. Rzygam więc tym piątkiem.

A weekend pewnie znowu będzie krótki.

Chcieć trochę.

2011-12-01T13:44:00.001+01:00

Marzy mi się kominek. Taki z ciepłym żółtym płomieniem i zapachem drewna wżerającym się w każdą rzecz, w każdy kąt w domu. Na którym można postawić zdjęcie sprzed 4 lat i powiesić czerwoną skarpetę dla Świętego Mikołaja. To takie brytyjskie. Prawie jak Hugh Grant. Chciałabym malować obrazy różnymi kolorami szminek i uczyć się grać na harfie. A o 4 rano być jedyną osobą na lodowisku. I chciałabym nie musieć tracić czasu na spanie. Chociaż uwielbiam ten moment, tuż przed zaśnięciem, kiedy jest już ciemno, cicho, a jutro wydaje się takie odległe... Za dużo pracy ostatnio, za mało celebracji chwil.

Póki co zbieram szminki, mam już biały papier, z szafy wyciągnęłam łyżwy. Harfa musi chwilę poczekać.

Zrobił się grudzień. Zima. Zimno. Właściwie powinno już być biało i jeszcze bardziej przerażająco zimno, ale jest tylko zimno. Marznę wszędzie. Cały czas. Rozgrzewam się dopiero pod puchatym kocem ściskając kubek z ciepłą herbatą tak mocno, że aż robią mi się od tego białe opuszki palców. Pod kocem jest mi najlepiej w te zamglone wieczory.

To efekt chwilowego mojego ustatkowania się. Rozsiadłam się w codzienności jak kura na grzędzie i na dowód tego chcę otaczać się bibelotami, chcę je zbierać i znosić do domu budując swój mały komfortowy bunkier. A przed drzwiami położyć wycieraczkę z napisem home sweet home - afirmację rodzinnego domu, w którym zawsze unosi się zapach ciepłej jeszcze szarlotki, i przez judasza dokonywać selekcji kogo wpuszczam do środka. Jest mi błogo. Nic mnie nie denerwuje, nic mnie nie złości. Wszystkie sprawy wydają się takie ulotne, małostkowe. To, co najważniejsze, mam. Przynajmniej chwilowo mam, złapane i zamknięte w dłoniach, gdzie pieszczę je i ogrzewam ciepłem swojego ciała z dala od strzyg i demonów. Właśnie tak się teraz czuję.

Nie boję się wilka, tabletek, śmierci, czterdziestu rodzajów pustej ciemności. Boję się przywyknąć.

— T. Różycki

Pięćdziesiąt osób, jedno pytanie.
Co musiałoby się wydarzyć w moim życiu, aby moje życie było lepsze?

Niewiele mi trzeba do szczęścia. Przyjaciół kilku sprawdzonych, dwóch par wpatrzonych we mnie psich oczu, kremu pod oczy, wieczorem ciepłej herbaty w ulubionym kubku, dobrej książki w drodze do pracy i weekendowych poranków, gdy wtulam się w Jego ciepłe ciało.

Oczywiście mam milion planów, pomysłów na przyszłość, całe setki marzeń, wyobrażeń, realnych i nierealnych pragnień, kilka rzeczy, które chciałabym zmienić, ale byłabym szczęśliwa, gdyby było tak, jak jest teraz.

Chociaż oczywiście mogłabym wygrać w totka.

Najpiękniejsze, co mężczyzna może powiedzieć kobiecie.

2011-11-24T13:17:00.001+01:00

O maj gad!

To niech już lepiej nic nie mówi, tylko całuje.

Nie, to też nie. Nie mogłabym całować się z ustami, które takie frazesy serwują.

Murakami mnie męczy. Czytam dla zasady: od deski do deski, ale nie mogę, nie rozumiem, nie zachwycę się. A to podobno takie modne teraz.

Za to w 2 dni pochłonęłam Martynę Wojciechowską i jej Misję Everest. Szlajanie się w zimnie po górach bez dostępu do bieżącej wody to zupełnie nie moja bajka i nie za bardzo czuję klimat odmarzających palców, ale w książce podoba mi się szczerość i takie uparte, czasem beznadziejnie uparte, dążenie do celu. Czy w życiu bardziej chodzi o to, jak się idzie, niż gdzie się chce dojść? Chyba tak.

Na pilatesie za to, cały czas myślałam o grzanym winie, które mam w domu. Nawet w pozycji zdechły kot z głową w dół i powykręcanymi nogami. Zajęcia prowadzi urocza blondynka z sadystycznym zacięciem, za to rewelacyjnym gustem muzycznym. Więc biegam na te zajęcia i płacę za to, że mnie później boli. Sukces uwieńczy pierwszy rozłupany pośladkami orzech. Jakkolwiek to brzmi.

MY pisze się razem czy osobno?

2011-11-20T22:09:00.001+01:00

Dać się usidlić i czuć się z tym dobrze.

W całym zamęcie tego świata odczuwać spokój

Bez względu na jutro czy wczoraj

Z jakiegoś powodu teraz jest na tyle ważne, że myśli nie odlatują zbyt daleko od tego miejsca.

Dziwne,

zawsze za dużo myślałam, za mocno czułam.

Dramaturgia w wersji premium.

Budowanie idealnych obrazów w głowie i rozczarowanie w zetknięciu z realną rzeczywistością

Bo miało być tak pięknie, a...

A teraz?

Jakaś postać czystego szczęścia. Bez uprzedzenia, bez żadnych ceregieli.

Jest.

I może jutro też będzie. Choć teraz to zupełnie nieważne co będzie za dzień, za miesiąc czy pół roku.

Jakieś myśli kotłują się w głowie

Ale myśli nieważne zupełnie

Bo w tym momencie liczy się tylko to, że uśmiecham się na widok smsa od Ciebie.

Nie myślę, że jutro znikniesz.

Że ja jutro nie będę już.

Książę w złoconej karocy? No, thanks. Poproszę człowieka z krwi i kości.

W złych związkach nie chodzi tylko o faceta. Nie tylko on jest świnią, chujem, zdradza i doprowadza do łez. Nie chodzi o te śmieszne złudzenia, niespełnione marzenia. Najgorsze dla mnie jest to, że pod wpływem drugiej osoby zmieniamy się w straszne odbicie siebie samego. Zaczynamy być własną tragiczną karykaturą udowadniając jak blisko jest od miłości do nienawiści.

Bywałam złą wersją samej siebie przez kogoś drugiego. Bywałam i nie chcę więcej.

I w razie czego jestem, nawet jak mnie nie ma

A jakby co to wiem, że jesteś, nawet jeśli Cię nie ma.

Nie musisz być obok, żebym wiedziała i czuła, że jesteś, że mam do czego wracać.

I tak się uczę na nowo bycia w formacie MY.

2011-11-15T18:24:00.001+01:00

Coraz dłuższe nadgodziny w pracy.
Cisza, spokój, telefon wreszcie nie dzwoni, maile przystopowały.
Zajadam się snickersami.
Nie jestem fanką listopada.

Kolejna godzina mija.

Żółte światło lampki, czarno za oknem.

W domu cisza, psy czekają.

Wtorek, środa.

Daleko do weekendu.

Sweter mojego chłopaka.

2011-11-11T12:39:00.001+01:00

Na oparciu krzesła zostawił swój sweter.
Spędziłam w nim cały wieczór.
Z grzanym winem w ręce, w kocu, w powietrzu czując zapach Jego perfum zapamiętany w zakamarkach wełnianych włókien.
Rzeczy dzieją się.
Bez udawania, zmuszania, imaginowania sobie kogoś, czegoś, wszystkiego.
Rób mi tak. Tak mi dobrze.

Lato skończyło się na dobre.
Życie jesienią to przewidywalne rytuały: praca, dom, praca, weekend.
Tęsknię za atmosefrą bohemy. Spędzania nocy na rozmowach, znikania na długie godziny i bycia dla tych momentów, które czuje się dużo mocniej i pamięta dłużej...
Dorastając trzeźwiejemy z marzeń.
Obdarty, okradziony z iluzji człowiek albo sam stanie się magikiem swojego życia, albo żyć będzie i w końcu umrze robiąc tylko przysługę innym ludziom zdegustowanym jego bezcelową, smutną wegetacją.
Być korposzczurem, a po godzinach wolnym ptakiem? A może zostawić to wszystko za sobą, a przed sobą mieć tylko kolejny dzień - nie myśląc o tym, gdzie się chce dojść, ale jak chce się tam iść?

Prozaiczne z pozoru rzeczy, robione w odpowiedni sposób stają się niezwykle.

Jesienią zawsze oblewam się herbatą, bo najbardziej lubię ją na kolanach i grzać dłonie o kubek. Już jak robię sobie herbatę wiem, że się nią obleję. Czasem nawet wcześniej zakładam dres. Strasznie nie lubię oblewać jeansów herbatą.

Mgła i sprawa kochania.

2011-11-04T00:00:00.002+01:00

Spacer po omacku.
Nie widać drzew, chodników, budynki znikają.
Mgła jest wszędzie.
Jakby było tylko tu i więcej nic poza nim. Nic więcej, poza nieznaną próżnią.
We mgle wyraźniej czuć samotność.
Niesamowite wrażenie, nierealne.
Idealna sceneria dla wybujałej wyobraźni.
Więc spacer w czarnym lesie zalanym mgłą wydaje mi się niemalże aktem odwagi.
Fastforward dni.
Ciemne wieczory w ciepłym domu na poddaszu.
Popołudnia są oczekiwaniem na sen.
Niespieszną celebracją ciszy.

Czy można kochać kogoś bardziej, niż siebie samego?
Po co?
Albo kochać siebie najbardziej, kochając jednak kogoś na tyle mocno, aby czuł się kochany?
Czy to nie będzie oszustwem?

Niebezpiecznie jest mieć świadomość obecności drugiej osoby w swoim życiu. Ciągle czuję to zagrożenie i strach. Taki sam, że to się skończy i że będzie trwać...

Moja wersja zdarzeń. Blog Forum Gdańsk 2o11

2011-10-27T12:57:00.003+02:00

Jestem chyba ostatnią osobą, która spisuje wrażenia po spotkaniu blogerów w Gdańsku, ale pochłonął mnie ostatnio offline, a dzień nie chce być z gumy i zegar wybija północ zawsze o tej samej porze.

Gdańsk i morze jesienią są zupełnie inne, wyraźnie poza sezonem. Ale ja lubię tą inność, ten spokój i przestrzeń, bez nadmiaru turystów.

Pogoda była piękna. Ceglane mury fortu Hewelianum nadawały spotkaniu artystyczny i offowy klimat. Jak zawsze wszystko toczyło się wokół rozmów - tych na forum i w przerwach, w kuluarach. Tegoroczne BFG było zupełnie inne od poprzedniego. Rok temu głównym tematem, poza który ciężko było wyjść, był problem zaangażowania reklamowego blogerów i związanej z tym wolności ich słowa. W tym roku ta tematyka była niepisanym tabu, ale też naturalną konsekwencją nowej formuły spotkania zeszła na dalszy plan.

Blog Forum to rozmowy o blogu, o blogowaniu, o blogerach. Ciekawą dyskusją była dla mnie prowadzona m.in. z Panią Magdą Umer nt. perspektyw i motywacji pisania bloga. Zaintrygowali mnie nieokiełznani Karol i Włodek z LekkoStronniczych, których twórczość śledziłam już wcześniej, Skiba dał czadu, Paweł Opydło siekał ciętą ripostą, a organizatorzy zadbali, aby wszystko działało tak, jak działać powinno.

Spodobał mi się pomysł stworzenia hydeparku, na którym blogerzy mogli się zaprezentować szerszemu gronu słuchaczy. Niestety, ze względu na trwające w tym czasie inne atrakcje, nie byłam w stanie wysłuchać wszystkich wystąpień, więc moja ocena tych prezentacji może być wybiórcza i niesprawiedliwa. Niestety nie znalazłam tam niczego dla siebie. Zabrakło mi inspirujących blogów, ciekawych, niepowielanych pomysłów, albo pooprostu czegoś innego szukam dla siebie.

Mocną propozycją tegorocznego spotkania, a zarazem częścią nowej formuły BFG, była możliwość udziału w warsztatach - fotografii kulinarnej i reportażowej, marketingowych oraz literackich. Wybrałam oczywiście te ostatnie z Panią Anną Luboń, dziennikarką, redaktor, obecnie szefową Działu Kultury ELLE.

***

Rok temu wracałam z Blog Forum pełna ludzi. Z większością z nich do dzisiaj utrzymuję stały kontakt. Tegoroczne spotkanie było zupełnie inne pod tym względem i chyba też tego najbardziej mi zabrakło. Był fejm i performens i zdecydowanie większy rozmach. Ja wolałam atmosferę sprzed roku.
Może za mało czasu, a może poprostu miało być inaczej?
Natomiast w tym roku organizatorzy zadbali o naprawdę wysoki poziom merytoryczny BFG 2011 - zaproszeni goście, panele dyskusyjne, warsztaty - to wszystko było warte bycia tam.

Już nie mówię więcej, zostawiam obrazy.

W drodze na Blog Forum Gdańsk 2011...

Panel z Panią Magdą Umer, szafiarkami i Kominkiem dotyczący motywacji w blogowaniu.

Skiba Szoł. Rewelacyjne wystąpienie! Najlepsze w mojej opinii.

W między czasie na Blog Forum Gdańsk 2011.

Hydepark.

Warsztaty literackie, w których brałam udział.

Warsztaty fotograficzne, w których nie brałam niestety udziału.

Blogerskie gadżety.

Na zwiedzanie Gdańska polecam wybrać się zaopatrzonym w subiektywnie alternatywną mapę miasta.

Z tego miejsca chciałam serdecznie podziękować za zaproszenie BFG 2o11, a także pogratulować Miastu Gdańsk świetnego pomysłu na cykliczną organizację spotkań blogerów.

Na Gdańsk i z powrotem!

2011-10-18T12:42:00.001+02:00

I już z powrotem...
Dwa za krótkie dni i skondensowane wrażenia na gorąco.
Blogerzy różnych frakcji - szafiarki, technologiczni, gotujący i poprostu piszący. Znani i mniej znani.
Rozmowy, gwar, kawa, zdjęcia, ludzie, słowa, sława...
Wymiana zdań i poglądów. Niesamowita atmosfera.
Było inaczej niż rok temu. Inaczej, ale tak, jak powinno.
Bo BFG musi się zmieniać z każdym rokiem.
Garść przemyśleń, obserwacji, mocno subiektywnych.
O wszystkim napiszę.

Warszawa - Gdańsk - Gdynia - Warszawa.

Port w Gdyni. Przerwa na kawę w drodze powrotnej.

Obmacywanie kasztanów.

2011-10-14T15:53:00.001+02:00

Podnoszę ziemi, wybieram te najładniejsze.

Później rzucam przed siebie po chodniku.

Kasztany uciekają, psy je gonią.

Albo trzymam w kieszeni i pieszczę palcami

Aż robią się od tego zupełnie gorące.

Widocznie też to lubią.

Picie z kubków.

I dużo herbaty z sokiem malinowym.

Grzane wino w małych kubkach z zaparzaczami.

Grube skarpety za kolana.

Puchaty koc.
Pierwsze rękawiczki.
Zimne spacery.

Jesień niestety. Ta jej gorsza część.

PS. Do zobaczenia w Gdańsku!

Napisałam ten wpis, a później zobaczyłam... kolejny koniec historii życia...
Podobno wszystko dzieje się po coś. Głęboko w to wierzę, choć łatwiej wierzyć będąc obserwatorem...
Od razy pomyślałam, że nierzadko ostatnio wkurzam się na milion rzeczy, bez sensu, życie jest zbyt kruche, żeby sobie dać je zepsuć...

Nigdy nie głaszcz kota, którego nie zamierzasz wziąć pod swój dach.

2011-10-09T23:49:00.001+02:00

Oswajanie. Oswajanie siebie i oswajanie życia. Bycie z kimś. To taka gra w niepewność, w której wygrana i przegrana nie raz znaczą tyle samo. Zawsze ktoś kocha mocniej, chce więcej, zależy mu bardziej. A uczuć nie da się trzymać na uwięzi, angażować się tylko do pewnej granicy, po przekroczeniu której włączy się automatycznie opcja wyluzuj.
Patrzę na swoich znajomych z mnóstwem swoich znajomych. Tak łatwo o samotność w tłumie. O pusty dom, w którym nikt nie czeka.Tak zwane sukcesy w pracy kosztem porażek w życiu prywatnym. I szukanie miłości, najpierw na spokojnie, a później w coraz większym popłochu. Wygórowane wymagania z czasem ustępują miejsca zwykłej ludzkiej potrzebie bycia z kimś. Czasem za wszelką cenę. Czasem się nie udaje. Kochać nie da się na siłę. Na siłę nie da się być kochanym.

Skąd wiadomo, które wybory są odpowiednie? To czuć gdzieś w środku między żebrami czy raczej na języku pojawia się przyjemny słodkawy posmak nagrody? Jak dzisiaj można mieć pewność, że za pięć lat nie spotka się na ulicy przypadkiem miłości swojego życia? I skąd wiadomo będzie, że to właśnie będzie ta miłość swojego życia? Mam rozum i wolną wole...

W swojej króliczej norze siedzę.Obłożona poduszkami, popijam herbatę, jem herbatniki i odganiam myślicelebrując bezmyślne czekanie. Poranna kawa wydaje się teraz tak odległa. Wzawieszeniu, gdzieś pomiędzy muszę i nie muszę, łapię powietrze po to tylko,aby móc jeszcze przez moment uciekać przed jutrem.

Czasowstrzymywacz nie chce działać.Bezwzględny dla wyższych moich wartości wybija swój rytm odmierzając sekundami chwile.

Cholerny poniedziałek.

Teraźniejszość trwa krótko. Zanim się zacznie na dobre, już staje sięprzeszłością.

Ja, Ty. Daleko dzisiaj od siebie. A jutro do pracy i znowu niebędzie czasu.

Czy wiesz, że boję się spać w ciemności i nie lubię urywaćtruskawkom szypułek, że kawy ostatnio nie słodzę, a spać wolę od zewnętrznejstrony łóżka, że czasem od nikogo nie odbieram telefonu, bo chcę chwilę pobyć sama, żelubię siedzieć długo w nocy, a później rano nie mogę się obudzić, że mójulubiony kolor paznokci to czerwony, że mam wspaniałe psy, które musisz pokochać, żewolę świece od światła lampki, że uwielbiam szpinak i kreskówki, a na smutnych scenachw filmach i książkach zawsze płaczę, że ciągle się gdzieś spieszę i wciąż mi mało, że potrafięśmiać się przez łzy, nie wiedząc czy to bardziej ze smutku czy ze szczęścia, że palę kadzidła w ilościach hurtowych, a później wietrzę mieszkanie mroźnym jesiennym powietrzem, bo jest mi duszno, że nie odróżniam tagliatelle od farfalle i dowszystkiego najchętniej dodawałabym czosnek, że uwielbiam siedzieć z laptopem na kolanach z psami wtulonymi po obu stronach i że nigdy nie byłam w nocy na spacerze w lesie. Ja w pigułce.

Zawsze się jest odpowiedzialnym za to, co się oswaja.

Nie sama.

2011-10-08T00:09:00.002+02:00

Dzisiaj nie chciałam być sama. Pierwszy raz od dawna poczułam, że wolałabym być teraz z kimś bardziej niż sama. To niecodzienne dość dla Pani Zosi Samosi. Pomyślałam, że możliwe, że dobrze byłoby wracać do domu, w którym ktoś na mnie czeka. Możliwe, że nawet z ciepłą kolacją. Komu można opowiadać życie z najmniejszymi szczegółami, a czasem bez słów wtulić się i słuchać bicia serca.

W ciągu ostatnich dwóch lat przeprowadzałam się trzy razy. W ciągu ostatnich siedmiu lat przeprowadzałam się pięć razy. Mało? Dużo? Normalnie. Targam za sobą swoją suknię ślubną sprzed lat. Zaprojektowana przeze mnie co do koralika. Kiedyś miałam w planach wsadzić ją w piękną drewnianą skrzynię, by móc za lat wiele pokazywać swoim wnuczętom podczas snucia bajkowych opowieści o tym, jak to książę na rumaku i tak dalej. Póki co została suknia z happy endem tyle, że innym niż zwykło się opowiadać w bajkach. Z koronkami i koralami. W kartonowym pudle z ikei. Ostatnio wyciągnęłam ją podczas babskiego wieczoru. Pośmiałyśmy się, powspominałyśmy, wzniosłyśmy po toaście i wróciła do pudła.

Ile razy trzeba się rodzić na nowo? Możliwe, że milion.

Ze specjalną dedykacją... :*

Życie jako forma spędzania wolnego czasu.

2011-10-07T13:58:00.001+02:00

Już przez sen czułam, że nadchodzi to nieprzyjemne uczucie. Mój mózg, niby śniący jeszcze sny, powoli drążył już we mnie tą irytującą myśl, obawę, a może nawet strach. Taki dziwnie irracjonalny strach o to, co zacznie się, gdy tylko się obudzę. Te wszystkie problemy, sprawy zamiatane pod dywan, każde jedno zaraz i jutro odkładane wiecznie. Budziła mnie paląca myśl, że muszę szybko wstać i wszystko poukładać, ponaprawiać, przy czym jednocześnie zupełnie nie miałam ochoty na tą walkę. Głównie sama ze sobą.

12:51 a ja leżę w łóżku nie mogąc się zdecydować: wstać czy dzisiaj zupełnie się poddać?

http://www.sebastienmillon.com

To podobno z braku wyższych celów w życiu, których aktualnie, faktycznie, nie posiadam. Żyć przeżyć, zero euforii, trochę rozczarowania i zastanawianie się, co dalej. Brak celów jest zabójczy dla mózgu, który ciągle nieprzerwanie zasysa myśli.

Coś z tą jesienią jest na rzeczy, bo nagle zmienia się perspektywa, życie i codzienne sprawy zaczynają uwierać i trzeba sobie znaleźć nowe miejsce. Takie bardziej wygodne. Milion planów, a tak naprawdę nic do roboty. Wszędzie jakieś ale i ta niemożność działania. Decyzyjność: zero, zapał do działania: minustrzydzieścicztery. Nawet, gdyby dzisiaj świeciło słońce, dla mnie miałoby szaro bure promienie.

Nie wiem kiedy to się stało, ale z mojego życia ulotniła się magia. Cierpię z tego powodu, nie umiem bez niej żyć. Wszystko teraz jest takie banalne, takie dosłowne. Tęsknię za niedopowiedzeniami, za wstrzymywaniem oddechu w oczekiwaniu na nieznane.

...

A może to przez ten pierwszy jesienny deszcz? Mokre chodniki, czarne kalosze. Psy śpią obok równie nieskore do pobudki. Zwyczajny jesienny pms. Chorobowy nadmiar czasu i przemyśleń, a teraz trzeba wszystkie trybiki na nowo poskładać i kazać im działać, poprawnie i z uśmiechem na ustach. Przywołuję się do porządku - życie wymaga zmian, zmiany to jedyna stała rzecz.

Łóżko, kołdra, herbata z sokiem malinowym, muzyka i kafka dreams.

2011-10-06T00:35:00.001+02:00

Lubię jesień. Zimno, wieje, ale można pod kocem pić grzane wino i jeść jabłecznik w grubych skarpetach. Co prawda wrzesień był, póki co, lepszy niż lipcopad, ale dzisiaj wybrałam się pierwszy raz od dawna do lasu i poczułam jesień. Jeszcze zieloną, ale już powoli szeleszczącą liśćmi pod nogami i spadającymi na głowę żołędziami. Trochę trzeba na nie uważać.

Poza tym jazz. Całonocne wypady na miasto zamieniłam na siedzenie po nocy i słuchanie muzyki. Spokojnej, melancholijniej, dobrej w słowach. Kiedyś, dawno temu, uważałam, że muzyka jazzowa wiele wspólnego ma z kotem biegającym w te i we wte po pianinie, ale z uporem maniaka szukałam w niej czegoś. Dzisiaj jestem już duża prawie i w tej popierdzielonej zbieraninie dźwięków odnajduję sens życia. Im bardziej rzępolą, tym bardziej się zachwycam. Czuję się wybrana.

Czytam książkę, w której główny bohater poznał kobietę swojego życia, zdradził z nią żonę, ich syna, który na pewno przez to będzie miał traumę na resztę życia i z pewnością założy kolejną dysfunkcyjną rodzinę, a ja wkurzam się na siebie, że mu współczuję, że rozumiem go, rozgrzeszam i życzę jak najlepiej. A przecież to draństwo. A może nie?

Ostatnio śnią mi się domy. Co noc kupuję dom. Każdy jest inny, zupełnie nie taki, jaki bym chciała, ale wszystkie mają duszę i pachną historią. Trochę to dziwne, bo najpierw go nie lubię, ale z czasem zaczynam go czuć, w końcu kocham, urządzam, wreszcie budzę się pełna emocji, a kolejnej nocy wszystko zaczyna się od nowa w nowym domu. Moje Odpowiedzialne Ja chyba daje wyraźny sygnał weź coś zrób, kup dom, przestań wynajmować. A ja już się tak przyzwyczaiłam do tej niestałości, braku przywiązania i niezależności, że nie wyobrażam sobie inaczej - dom, jeden adres, stały, zamieszkania? To zbyt odpowiedzialne. Bleh.

W ogóle ostatnio prowadzę aktywną alternatywną egzystencję w snach. Wstaję rano zmęczona, jakbym właśnie wróciła z nocnej zmiany życia. Przedwczoraj wychodziłam za mąż. Nie wiem za kogo. Pamiętam za to piękną suknię z aplikacją (tylko kobiety wiedzą, co to aplikacja - bo nie, nie chodzi o tą na telefon). Suknia była jedyną dobrą rzeczą w tym śnie, choć tak, jak domy, zupełnie nie w moim stylu. Po ślubie pomyślałam to, co już raz kiedyś realnie czułam - kurwa, niedobrze. I się obudziłam. Ale ja ze ślubami też mam problem - jeden dom, adres wspólny, zamieszkania?

Wczoraj śnił mi się ogromny biały pudel. Nie wiem po co. Poprostu śnił się, szedł sobie, był piękny, a później się obudziłam. Jeśli kiedykolwiek zdecyduję się na psa wielkości małego niedźwiedzia, to będzie to właśnie pudel - mam go w planach od zawsze.

Z sennika:

suknia ślubna: pragniesz obdarzyć kogoś miłością

widzieć pudla: spotkasz uczonego i będziesz się cieszył jego interesującym i pożytecznym dla ciebie towarzystwem

dom: symbol ciała ludzkiego oraz jego wewnętrznego i zewnętrznego stanu; posiadać: beztroskie dni

Hmmm... zapowiada się ciekawie.

Jako dziecko ciągle śnił mi się jeden sen. Stara kamienica, ja schodzę z najwyższego piętra po krętych, skrzypiących, drewnianych schodach i mijam co chwilę różne drzwi - każde zupełnie inne od poprzednich. Pamiętam dobrze jedne intensywnie zielone, ale były też stare, rozpadające się drzwi oraz zupełnie nowoczesne. Wogóle mam czasem sny, które powtarzają się cyklicznie. Niektóre są straszne.

Nie mogę oglądać brazylijskich telenoweli, bo za bardzo denerwuję się intrygami. Oni tam ciągle coś knują, a mnie stres zżera, że wszystko wyjdzie na jaw nie w porę. Koniec końców mam nadzieję, że przejawiam zdrowe odruchy.

Picie szkodzi. Doświadczyłam na własnej skórze. Otwierając czternasto milionową butelkę wina prawie odrąbałam sobie pół dłoni. Krwawienie udało się zatamować jako tako po około 3 godzinach, choć nadal noszę w sobie lęk, że rano obudzę się sina w kałuży krwi. Dobrze, że w ramach szoku pourazowego otworzyłam do końca tą butelkę, bo bez znieczulenia nie przebrnęłabym przez dezynfekcję i inne obdukcje. Dramat przez duże D. Więc teraz nie dość, że jestem chora, to jeszcze pokaleczona. Drobna sugestia na przyszłość: korkociąg zamienić na pomocną męską dłoń. Przynajmniej na jakiś czas.

Christian The Lion

2011-09-29T13:42:00.004+02:00

Pierwszy raz z tą historią zetknęłam się kilka lat temu. Do dzisiaj robi na mnie ogromne wrażenie.

Otaczam się zwierzętami, nie wyobrażam sobie już teraz nie mieć czasu, miejsca dla psa, kota, nie celebrować wspólnie spacerów, wieczornego gotowania i porannego drapania psów po brzuszkach... Dlatego być może dla mnie za każdą parą oczu kryje się czująca i myśląca istota, która robi to inaczej niż my ludzie, którą w większym stopniu niż nami kierują instynkty, ale sprowadza się to do tego samego - świadomego przeżywania.

W 1969 roku John & Ace zobaczyli młode lwiątko na sprzedaż w Harrodsie, w małej klatce, samotne. Postanowili go zabrać do domu nie mając żadnego doświadczenia z dzikimi zwierzętami. To była spontaniczna decyzja. I tak zaczęła się ich przygoda. Szybko jednak okazało się, że rosnące lwiątko stało się za duże do ich mieszkania. Pomimo ogromnej więzi, jaka się nawiązała pomiędzy cała trójką jedyne, co mogli zrobić z Christianem to spróbować na nowo osiedlić go w Afryce.

Po roku pojechali go odwiedzić, mimo że dzikie zwierzę mogło ich nie pamiętać.

Oto, jak wyglądało ich spotkanie:

I rok później - ostatnie zarejestrowane spotkanie:

Więzi, jakie łączą ludzi i zwierzęta są niesamowite i poza jakimkolwiek racjonalnym wytłumaczeniem.

Spotkajmy się w Gdańsku!

2011-09-28T18:00:00.001+02:00

Spotkajmy się w mieście morza, Neptuna i Wałęsy. Spotkajmy się w mieście wolności.

W tym roku w dniach 15 i 16 października Gdańsk już po raz drugi krzyżuje drogi blogerów zapraszając ich do dyskusji w jednym miejscu i czasie.

To najprawdopodobniej jedyna taka okazja, aby wyjść poza layout bloga, nicka i spotkać się w rzeczywistości offline.

Nie warto jechać na najlepszy choćby obiad do ulubionej teściowej, nie warto kupować ciuchów na przecenach, nie warto ubierać wysokich szpilek i cierpieć katusze cały dzień, tylko po to, żeby wyglądać obłędnie. Ale warto, naprawdę warto być wtedy w Gdańsku.

W zeszłym roku były dyskusje (oficjalne i te pokątne - oczywiście te drugie szczególnie polecam), była żywa wymiana kontrowersyjnych opinii, były skrajne stanowiska, była gorąca atmosfera. I impreza integracyjna była, na której poznałam tylko ciekawych ludzi, z którymi do dzisiaj jestem w kontakcie.

Korzystając z okazji chciałabym pozdrowić Pana Pandę oraz Krystiana :)

bez przymilania się, no bez przymilania się... ;P

Rejestracja jest ekspresowa, trzeba kliknąć tu.

Więcej informacji na stronie tu.

Czas ważności: tylko do jutra

A więc spotkajmy się w Gdańsku!

Damskomęskie.

2011-09-24T13:54:00.000+02:00

- On (po jakiś 5 minutach patrzenia się na Nią): Włosy Ci chyba urosły
- Ona: Tja... Własnie obcięłam.
- On: Wiedziałem.

Eskapizm.

Dlaczego nie możemy być razem? Bo na początku żyję tak, jak wcześniej. Mam swoje życie i swoje sprawy. Z czasem, z każdym kolejnym spotkaniem, pocałunkiem, wspólnie spędzoną nocą i seansie w kinie zaczynam lubić bycie z Tobą. Już nie jestem tylko ja, ale powoli zaczynasz liczyć się także Ty. Częściej niż kiedyś myślę w ciągu dnia o tym, co własnie robisz. Przechodząc kolo piekarni zastanawiam się, czy nie kupić Ci czekoladowego muffina, bo wiem, ze lubisz. Słyszę piosenkę i uśmiecham się, bo to ta nasza. Wiem, ze jutro tez zadzwonisz do mnie, jak tylko wyjdziesz z pracy. Przyzwyczaiłam się już do tego. Przestaję sama planować sobie wieczory, a zaczynam myśleć o tym, co wspólnie będziemy robic. Tracę swoją niezależność myślenia. Uzależniam się i zaczynam czuć w tym dobrze. Jednocześnie gdzieś tam w środku podejrzewam, że kiedyś to dla Ciebie, dla mnie może być za mało. Znudzi się, spowszednieje. Kochankowie staną się współlokatorami. Najlepszymi przyjaciółmi, którzy choć rozumieć się będą bez słów, zawsze gdzieś tam w środku tęsknić będą za porywami serca, za tą chemią, która jest tylko pomiędzy kochankami. I nigdy sobą nawzajem nie wypełnią tej pustki. A ona będzie się w nich rozrastać z czasem, zatruwać ich życie, aż wreszcie będą się musieli rozstać, żeby zachować resztki tego dobrego, co jeszcze miedzy nimi zostanie.

Jak być razem?

Nie na chwile, ale na dobre i złe.

Tego właśnie chciałam uniknąć. Dlatego właśnie mówiłam, ze jestem skomplikowana. Żeby w obawie przed końcem w ogóle nie zaczynać. Żeby z Twojego powodu nie przestać kiedyś czuć się szczęśliwa. Tak, zawsze znajdzie się dobre wytłumaczenie dla braku odwagi.

Czy można fascynować się nawzajem bez końca? Toczyć stale grę przyciągania się i wymykania się sobie? Zawsze być trochę niedopowiedzianym, niepoznanym do końca - jak przy pierwszym spotkaniu? Czy da się gdzieś pomiędzy sobotnim sprzątaniem mieszkania z MrMuscle w jednej ręce i ścierką w drugiej, poniedziałkowo-piątkowym zabieganiem, robieniem kanapek, zakupów spożywczych, wizytą u lekarza i narzekaniem na złą pogodę w między czasie być dla kogoś kuszącą, nie do końca odkrytą, atrakcyjną, intrygującą osobowością? Bo fajnie jest moknąć z kimś latem na deszczu zapominając o całym świecie, ale na dłuższą metę to jest zwyczajnie nudne i mało praktyczne - mokre ciuchy, mokre włosy, rozmazany makijaż...

Możliwe, ze są ludzie, którzy poprostu są. Z dnia na dzień, dzień za dniem - są. Mają kogoś, żyją razem. I jest im dobrze. Ale dla mnie życie, miłość to coś więcej. Muszę czuć, muszę przeżywać. I boje się, że możesz kiedyś stwierdzić, że już mnie odkryłeś, że wiesz już wszystko i nie znajdziesz we mnie niczego więcej dla siebie. Rozbierzesz mnie na kawałki i zostawisz taką całą już poznaną, bez znaczenia. A sam pójdziesz odkrywać kogoś innego, kto będzie miał nowe dla Ciebie tajemnice.

Boję się, że ja kiedyś pomyślę tak o Tobie, gdy już nie będziesz chciał więcej chodzić ze mną bez celu nocą po starówce, gapić się w gwiazdy i zaglądać ludziom przez okna do mieszkań kradnąc w ten sposób małe kawałki ich życia. Gdy nie będziesz chciał stale więcej. Tak, jak ja.

Ludzie tak naprawdę mogą mieszkać tylko w innych ludziach, depresja to nic innego, jak bezdomność, na depresję cierpią ludzie, którzy nie mają w kim mieszkać.

— Kuczok, Senność

Gdy wracam do siebie pachnę Tobą. Gdy jedziesz do siebie moje łóżko pachnie Tobą. Budzę się w środku nocy, a powietrze wokoło pachnie Tobą. Lubię nie spać wtedy przez chwilę, słuchać ciszy, oglądać ciemność pokoju. To daje takie nierealne wrażenie bycia i niebycia jednocześnie.

Zmysły są niesamowite. Do ludzi dopasowują zapachy, zapamiętują bukiety perfum, kodują sytuacje i przetwarzają emocje. Idąc ulicą nagle czuje jakiś zapach, który przenosi mnie do konkretnej sytuacji z przeszłości, przywołuje na myśl konkretną osobę, o której prawie już zapomniałam. Są też zapachy, na które reaguję alergicznie. Zbyt dużo zlych rzeczy się wydarzyło, aby nie mieć od nich mdłości.

Kochasz mnie?

2011-09-23T00:47:00.001+02:00

Banalne dwa słowa. Bo niby po co je zadawać? Jeśli się jest kochanym, to czuć to i nie trzeba się upewniać. Pytać po to, żeby przegonić przedsmak przebrzmiałej miłości? Przedłużyć trochę agonie uczuć, jeszcze kilka razy pójść do kina udając kochanie, jeszcze kilka wspólnych zjeść śniadań i wspólnie w jednym łóżku parę razy więcej zasnąć pytając kochasz mnie? Jaki sens ma tak postawione pytanie? Przecież tylko samobójca lub sadysta odpowie, że nie.

Podobno, jeśli zaczynamy zastanawiać się czy kochamy, to znaczy, ze już nie... Coś w tym jest, dlatego kochasz mnie powinno być odpowiedzią. Nigdy pytaniem. Wtedy to nie-kochanie.

Jeśli facetowi zależy na kobiecie, to z pewnością da jej to odczuć. Będzie dzwonil, pisał, znajdzie czas. Będzie chciał patrzeć na nią, dotykać ją. Przedstawi ja znajomym. Choćby następnego dnia miał mieć najważniejsze spotkanie w życiu przyjedzie do niej na drugi koniec miasta, przyjedzie choćby w nocy, choćby na chwile, zobaczyć ja, pocałować, albo zwyczajnie kochać się z nią. A ona będzie wiedziała, ze to coś znaczy. Będzie wiedziała, będzie czuła to, gdy on będzie na nią patrzył albo mocno przytuli do siebie, w ten specyficzny sposób, dzięki któremu ona poczuje się bezpiecznie. I nie będzie potrzebowała o nic pytać. Ani siebie, ani Jego.

Kolejna jesień. A ja się zawsze zakochuję jesienią. To chyba przez te szeleszczące pod nogami liście jesień jest dla mnie bardziej sensualna niż wiosna. I teraz czuje, że choć opieralam się i zapierałam coraz bardziej skłonna jestem negocjować...

Dokładnie rok temu napisałam swój pierwszy nieudolny wpis. Poprostu włączyłam komputer i zaczęłam pisać. Nocą, taką jak ta dzisiaj. Czy to przypadek, ze wszystko zaczęło się pierwszego dnia jesieni?

Tak, wiele rzeczy się przez ten rok zmieniło. Ja się zmieniłam, zmieniłam swoje życie. Dzisiaj w porównaniu do wtedy myślę o sobie jako o zupełnie innej osobie. Dziesięć lat starszej. I trochę mniej z porcelany, a bardziej ze stali.

Między ustami a brzegiem pucharu*

2011-09-19T23:02:00.003+02:00

Zdecydowanie wolę smutek niż radość. Radość bywa idiotyczna. Można stać z przyklejonym do ust sztucznym uśmiechem z całych sił ściskając pięści ze złości i wyjąc w głębi duszy z bólu. Radością można kłamać. A smutku nie da się udawać. Widać go w oczach. Widać go przez ten krótki ułamek sekundy, zanim nasz umysł zreflektuje się, że już teraz właśnie powinien zacząć swoje oszustwo. Zanim automatycznie podniesie kąciki ust w niespełnionym uśmiechu i pokaże światu, jak bardzo wszystko jest okej.

Smutek jest szlachetny, w przeciwieństwie do prostackiej radości. Zasiany raz, gdzieś w środku, kiełkuje co jakiś czas podsycany niespełnionymi obietnicami i rozczarowaniami. Cierpiąca dusza w gruncie rzeczy pozwala czuć prawdziwie. Radość spływa po powierzchni, zaciera się z czasem. Pamiętam, że czułam szczęście, ale nie pamiętam jak wielkie było to szczęście. A smutek zawsze zostaje w pamięci - po latach można na nowo otwierać sobie zabliźniane przez wiele nocy rany. Dlatego pewnie ludzie smutni wydają mi się prawdziwsi. Dlatego pewnie lubię smutnych szaleńców, bo wiedzą więcej, czują mocniej.

Smutek jest potrzebny. Zmusza do refleksji i poszukiwania szczęścia. Bez smutku przecież nie byłoby szczęścia.

Szczęście to chwile. To dobra muzyka, butelka ulubionego wina, którego dawno nie piłam, to spacer z psami w słoneczny weekend, to piątkowe popołudnie i kawa w sobotę rano, to dzisiejszy wieczór, spokojny, bez problemów i zmartwień. To Ty. Nagle obecny w moim życiu. Obecny coraz bardziej.

Lubię z Tobą milczeć. Lubię te momenty, kiedy bez słów zatrzymujemy czas patrząc sobie w oczy. Dzieją się wtedy dziwne rzeczy. Powietrze zastyga i nagle milion niewypowiedzianych słów zaczyna fruwać między nami ocierając się o nas jak koty. Taka bez słów rozmowa.
Lubie nic Ci nie mówić. I lubię nie słyszeć słów od Ciebie. Wszystko i tak staje się jasne, gdy tylko mocno mnie obejmiesz i spojrzysz w oczy.
I tylko czasem z przyzwyczajenia zastanawiam się, czy mógłbyś mnie zranić.

Mógłbyś.
Jestem łatwopalna.
Ale kiedyś komuś trzeba zaufać, żeby móc żyć bardziej z kimś, niż samemu.

Między ustami a brzegiem pucharu dzieje się życie. Czasem niewiele trzeba, żeby zdarzyło się wiele.

* Między ustami a brzegiem pucharu, powieść, Maria Rodziewiczówna

Życie i inne przypadki beznadziejne.

2011-09-19T01:32:00.002+02:00

W życiu najtrudniejsze dla mnie jest chyba to, że mam wyobrażenia. Z jakiegoś powodu chciałabym, żeby wszystko toczyło się po linii prostej zahaczając po drodze o wydarzenia dla mnie miłe, prosto do happy endu. Z jakiegoś powodu nie mogę się pogodzić z tym prostym faktem, że życie to harówka, to kiepska wyprzedaż ochłapów szczęścia, na które i tak mamy za mało pieniędzy na koncie. Nie wiem naprawdę, dlaczego tak bardzo dziwi mnie fakt, że życie to chaos, bałagan, to nieskończona ilość zbędnych myśli, sprzecznych emocji i wątpliwości na co dzień. To pytania bez odpowiedzi i złe wybory. Oto życie.

Są momenty, kiedy czuję maksymalnego kopa miliona endorfin i po tych chwilach skaczę z jednej na drugą, jak po kamieniach, zanurzonych w bagnie komplikacji. Tysiące słów, zdań, pilnych spotkań, ważnych maili. To wszystko pochłania i odwraca uwagę. Wszystkojednieje* A życie jest tu i teraz. Nic nie powtórzy się drugi raz. Żadna zmarnowana chwila nie pozwoli w swej łaskawości odegrać się drugi raz, nie będzie dublera, suflera, ani instrukcji obsługi z rozpisanymi możliwościami wyboru i ewentualnymi konsekwencjami: wybierz A, B lub C i z całą świadomością, w poczuciu bezpieczeństwa odegraj przewidzianą rolę - książę przyjedzie, pocałuje księżniczkę, ona się obudzi i będą żyli długo i szczęśliwie już zawsze na zawsze i nigdy żadna chmurka nie zasłoni im słonka dyndającego na tle błękitnego nieba. Bo tak to napisali. Wszystko po omacku, na własnej skórze trzeba przeżyć. I właśnie to mnie przeraża. Że źle wybiorę.

Czasem odczuwam też strach przed tym, że z każdym dniem, z każdym rokiem coś się kończy. Kładę się spać i nagle wracają do mnie słowa, których zapomniałam powiedzieć, merdnięcia ogonów, na które nie miałam czasu zareagować, telefony do przyjaciół, których nie wykonałam i rzeczy, które przełożyłam na jutrzejsze kiedyś. Te wszystkie niewykorzystane okazje, te niedokonane wybory... Mija kolejny wieczór mojego życia, za mną niedziela, przede mną poniedziałek, któremu nie przyświeca żadna wzniosła idea, poza tą, aby szukać szczęścia w każdej chwili. Tyle, że szczęście jest względne... Dzisiaj to będzie spokojny wieczór z Tobą, a jutro... a jutro butelka dobrego wina na otarcie łez... Bo szczęście nie jest niczym stałym. Jest chimeryczną milejdi z fanaberiami arystokratki.

Zawsze jest coś, czego pragniemy. Wyobrażamy sobie, że to uczyni nas szczęśliwymi. Bez tego ciężko jest się cieszyć chwilą, ale jeśli już to osiągniemy prędzej czy później okazuje się, że tak naprawdę nie było w tym nic wyjątkowego. Natura ludzka wydaje się nienasycona, a ja w tym wszystkim przejawiam oznaki syndromu paryskiego mojego życia. Osiągnięcie celu zamiast cieszyć rozczarowuje swoją banalnością, a ja stale w biegu szukam kolejnych wrażeń licząc na to, że tym razem będzie wyjątkowo, że tym razem nie będzie mi za mało.

Wino piją ludzie szczęśliwi. A w każdym razie mniej nieszczęśliwi niż ci, którzy piją wódkę. Wino pije się po to, żeby rozjaśnić życie. Wpiąć kolorowe pióra we włosy. Rozkręcić karuzelę psychiczną. Albo, po prostu, uzupełnić biesiadę. Ucieszyć żołądek i rozśmieszyć kelnera zamawiając na przykład "Nuits St. Georges - 57", które jest rocznikiem fatalnym. W każdym razie wino piją ci, którzy lubią żyć. Wódkę piją ci, którzy chcą stracić przytomność.

— A. Osiecka "Rozmowy w tańcu"

Chciałabym więc codziennie pić wino. Bać się, gdy się boję, płakać, gdy jest mi źle i cieszyć się, gdy czuję się szczęśliwa. Chciałabym w końcu nauczyć się żyć tu i teraz. Nie myśleć o tym, co będzie kiedyś. Czerpać radość z każdego momentu swojego życia, który właśnie się dzieje. Spacerować nocą po pustych ulicach starówki i przeżywać każdy swój krok. Każdym oddechem zmieniać świat. Zachwycać się pełnią księżyca, dobrym zdaniem w książce, wieczorem w cichym mieszkaniu na poddaszu. Chciałabym kochać do utraty tchu i nie chować swoich emocji, gdy mówisz, że błyszczą mi oczy. Nawet jeśli za rok to wszystko okaże się tylko miłym wspomnieniem, chciałabym umieć się tym wszystkim cieszyć. Bo nie wiem, co będzie za rok...

Dobrze jednak, że życie jest takie nieprzewidywalne. W przeciwnym razie nie byłoby zupełnie po co żyć.

* Miron Białoszewski

2011-09-14T15:02:00.004+02:00

... prawie każda kobieta, odruchowo i bezmyślnie, butelkę do otwierania poda temu mężczyźnie, który jej się najbardziej podoba.

— Joanna Chmielewska "Harpie"

Coś w tym jest. Zawsze, nawet w tłumie największym, widzę tylko jedne oczy. I tylko do nich się uśmiecham, z nimi najbardziej chcę rozmawiać. Czasem są to te moje jedyne oczy, a czasem jedyne na ten wieczór. W sobotę wtedy w nocy, stojąc na szczycie miasta, patrząc na te wszystkie migoczące poniżej światła pomyślałam, że moje życie bardzo zmieniło się w ciągu ostatnich miesięcy. Rozmawiam, śmieję się wśród nowych ludzi, nowa ja. Ludzie. Są tacy, którzy pojawiają się w życiu i są ważni. Można bez nich żyć i swoim odejściem też spustoszenia wielkiego nie robią, ale sama świadomość ich bycia coś zmienia. Może nawet bardziej to widać z perspektywy czasu, gdy już odejdą. W pracy, w podróży, w biegu, na korytarzu, na chwilę, dłuższą, krótszą, zostają, znikają...

Czasami przywiązuję się do ludzi. Nawet jak znikam w swoich sprawach, to wracam i wtedy chce być z nimi na 100%. W małym pudełku chowam kilka rzeczy z przeszłości. Parę biletów, listów, zdjęć niewiele, tasiemka w kolorze fioletowym i niewywołany jeszcze film. Niepotrzebnych rzeczy się pozbywam. Nie lubię zagracać swojego życia ciążącymi banałami, historyjkami co to były ważne, ale się zdewaluowały. Nie lubię otaczać się rzeczami, które przypominają to, o czym nie warto pamiętać. Koniec, kropka, nie ma sprawy. Nie płaczę dłużej niż 2 godziny jak się kończy. Czasem tylko zła jestem na siebie za naiwność i za wiarę w ludzi, którzy na to nie zasługują. Umiem palić mosty. Czasem tak jest najlepiej. Nie ma sensu ufać raz drugi, jeśli pierwszy dostało się po dupie. Ludzie się nie zmieniają tylko dlatego, że my tak chcemy.

Widziałam się ostatnio z kimś dla mnie ważnym, o kim zawsze będę ciepło myślała. W pewnym sensie zaopiekował się mną i dał mi zaopiekować się sobą. Wtedy. Wtedy to miało sens. Ale nawet dziś działa jeszcze ta telepatyczna więź wspomagana mms'ami z meduzą pływającą w morzu i smsami z newsami na gorąco 'widziałem Twojego mena przed chwilą'.

A później czytam:

Wiesz, zmieniłaś się, inaczej wyglądasz, inaczej mówisz, ale było tak jak dawniej.

Ja też się cieszę, że możemy spotkać się, porozmawiać przyjemnie o mnie, o Tobie, o życiu. Tak, teraz już możemy.

To ostatni facet, w którym widziałam swojego męża. Teraz już jakoś nie umiem, nie potrafię, nie chcę, nie mogę... Może jutro?

Kiedy kończy się miłość? U mnie ostatnio w okolicy drugiego miesiąca. Kończą się fajerwerki, za mało mi się robi tego, czego chcę zawsze jak najwięcej. Brakuje mi wyjątkowości, którą na początku widzę w banalnych, codziennych sytuacjach. Brakuje podekscytowanych motyli w brzuchu, które spać nie dają samemu w nienaturalnie za dużym wtedy łóżku.

Ostatni drugi miesiąc minął już jakiś czas temu. Nadal pojawia mi się uśmiech na dźwięk smsa od Niego.

Jakoś tak Miron Białoszewski w tym miejscu mi pasował...

Od kilku dni z zachwytem wgapiam się w księżyc nad głową. Przybywa go i ubywa, bezchmurne niebo, niebieska poświata. Pełnie są zachwycające.

W wymiarze jednostkowym, to ja się nie zgadzam.

2011-09-11T21:30:00.000+02:00

Do szału doprowadza mnie świadomość, że kosmetyki, których używam są testowane na zwierzętach. Niech to będzie mała mysz, tak samo cierpi. Fizycznie boli mnie uzmysławianie sobie, że mięso, które kupuję jakiś nieludzki rzeźnik bez grama empatii zdziera ze krowy, świni, konia, które mają oczy, tak samo patrzące na życie i tak samo przerażone, jak ludzkie. Nigdy nie uwierzę w to, że zwierzęta są pozbawione odruchów świadomości, że nie czują, nie przeżywają strachu. Łatwo traktować to jako wymówkę, usprawiedliwienie dla ludzkiego okrucieństwa, które tak łatwo zanika w kulturze masowej, która potrzebuje konsumować więcej i więcej.

Wkurza mnie, że zawsze pieniądze są ważniejsze niż uczucia. Że finalnie uczucia są zupełnie nieważne.

Głupia krowa. Głupi pies.

Za każdym razem szlag mnie strzela na widok szczeniaka sprzedawanego w necie przez hurtowników liczących za sztukę sześćset złotych z wyprawką, chociaż w schroniskach tyle zwierząt codziennie umiera. A jak nie umiera, to cierpi codzienną beznadzieję. Brak jedzenia, brak środków na leczenie, brak rąk do miziania i serc do kochania.

Źle jest ten świat pomyślany. Nie tak to powinno wyglądać.

Uwiera mnie to ludzkie okrucieństwo. Podpalanie kotów przez gówniarzy, topienie szczeniaków czy zostawianie ich na torach, żeby pociąg załatwił niepotrzebny problem. Nie wiem, jak trzeba mieć zryty mózg, żeby bez skrupułów przekraczać takie granice. Czy w laboratoriach, czy w mieszkaniu obok.

Konsumpcjonizm zabija w nas ludzi. Wszystko jest masowe. Wszystko jest odrealnione. Życie to film, a złe rzeczy dzieją się gdzieś, lecz nie wiadomo gdzie. Najlepiej za siedmioma górami i siedmioma rzekami.

Chciałabym, żeby było inaczej.

O porankach, weekendzie, kawie i mmsach od ex.

2011-09-08T23:23:00.000+02:00

Wrześniowe dni biegną wyjątkowo szybko, a kradzione nocągodziny przypominają o sobie rano w zaspanym metrze i nie dają się tak łatwoprzekupić dwiema kawami wypijanymi pospiesznie podczas odpalania outlooka.Czekam na weekend, bo w tygodniu rzadko mamy dla siebie czas. Mój układidealny. W okolicy czwartku, gdzieś pomiędzy pilnymi mailami i nużącymispotkaniami zaczynam tęsknić po to tylko, żeby w niedzielę zaspokojona wrócićdo swojego świata.

Przypomniałam sobie, jak ostatnio rano siedziałam u Ciebie na kuchennym stoleniedbale owinięta białym prześcieradłem. Lubię ten leniwy nastrój weekendowychporanków, celebruję więc budzenie się zwlekając i przeciągając w czasieogarnianie się. Za oknem wisiały pierwsze ciężkie, jesienne chmury. Odwykłamprzez rok od tego jesiennego krajobrazu i czuję się zdziwiona, że to już siędzieje. Patrzyłam jak robisz kawę. Dla mnie zawsze z dużą ilością pianki, w tejbiałej filiżance z zielonym uchem. Lubię te nasze poranne kawy i lubię u Ciebienocować. Czuję się wtedy trochę tak, jakbym żyła innym życiem. Zawsze mniezastanawiało, czy gdybym mogła zamienić się z kimś na chwilę, na dzień, możedłużej, wejść w jego życie, to czy to zmieniłoby mnie? Czy mogłabym na własnej skórzeprzekonać się, że jestem inna, myślę inaczej, czuję inaczej, czy może jednakokazałoby się, że wszyscy w środku jesteśmy do siebie tak bardzo podobni. Czytaka zamiana zmieniłabym mnie, czy może to ja zmieniłabym czyjąś historię dając zsiebie coś unikalnego?

Dlaczego nie poprawiłabym swojego życia gdybym mogła? Bo byłocholernie ciężkie. I łatwiejsze nie chce się zrobić. Na każdy sukces musiałamsobie zapracować, każdy błąd dużo mnie kosztował... Głęboko jednak wierzę, żenic w życiu nie dzieje się bez przyczyny i bla bla bla.... Taki beznadziejny frazes wychodzi, ale jakkolwiekchciałabym to powiedzieć, zawsze będzie brzmiało banalnie, jak z tandetnegopseudoporadnika dla życiowych nieudaczników szukających pocieszenia iżyczliwego poklepania po ramieniu.

A propos nieudaczników. Są faceci przystojni, inteligentni,ogarnięci życiowo, nieważne, ale tacy, którzy pomimo, że mają się czym chwalićnigdy nie pozwolą sobie na snucie wywodów o swojej wspaniałości. Nie muszą,to wiadomo bez ich ciągłego mówienia o tym. To się chyba skromność nazywa? Albo poczucie własnej wartości. Są też tacy, którzy prężą się isilą, machają rękami i stroszą piórka na każdym kroku podkreślając dowyrzygania jacy to są fenomenalni. Ja wiem, że kłamstwo często powtarzane możestać się prawdą i nawet opornym można w końcu różne rzeczy wmówić, ale przyglądając się z boku takim scenom nie dowierzam, że można być aż taknie dopieszczonym. W tych swoich fantastycznych opowieściach mają nieodłącznestadko piszczących kobiet wskakujących szczupakiem prosto do łóżka. Tja...

Z tymi pierwszymi ma się ochotę na długie zimowe wieczory,rozmowy do rana i wspólne wyjścia do teatru, a z tymi drugimi można co najwyżejw alkoholowym zamroczeniu albo chwilowej dysfunkcji umysłowej zaliczyć onenight stand, a później chcieć szybko zapomnieć. Chyba, że się ma ochotę pełnić funkcjęlustereczka, w którym narcyz może się przeglądać i słyszeć jak zaklęcie: wyglądasz wspanialewyglądasz wspaniale wspaniale wspaniale...

Najgorsze, jak sobie człowiek uświadomi, że jednak dał się złapać nataki performance Pana Stroszepiórka i później mu wstyd. Nie odzywa się, udaje, że to było dawno temu i nieprawda i ze zdziwieniem otwiera usta, gdy nagle, bez uprzedzenia żadnego, dostaje mmsa okolic brzusznych owego ex, nad którymi ten właśnie intensywnie pracuje. Brzuchol w gaciach armaniego. Tylko po co on to wysyła do byłej, skoro tyle tychsikorek chętnych wokoło lata, gotowych klaskać i głaskać i podziwiać - przynajmniej dopóki się nie zorientują o co kaman?

Jakoś tak mam, że ex z automatu jest aseksualny. Inaczej pewnie nie byłby ex...

2011-09-05T00:22:00.002+02:00

Chyba nie jestem stworzona do życia w społecznie przyjętych ramach. W różnych sytuacjach życiowych, które w moim odczuciu potwierdzają tylko moją skłonność do komplikowania wszystkiego, powtarzam, że ze mną nie może być za łatwo. Ale z drugiej strony chyba inaczej nie umiałabym żyć.

Ja żona. Ja matka. Chyba nie...

Trochę dziwnie wyrasta się z oczekiwań w stosunku do siebie, które od zawsze wydawały się takie pewne z założenia. Trzeba się na nowo zdefiniować. Być może z tej przemiany bierze się ta irytująca potrzeba szukania odpowiedzi na miliardy pytań. Wciąż zadaję je sobie, słucham, co mówią inni, bo może w tym znajdę coś dla siebie. I ciągle się dziwię dochodząc do wniosku, że nie muszę teraz chcieć ślubu, nie muszę chcieć powić dziecięcia jednego, drugiego i umieścić jego nierozgarniętej jeszcze buźki na fejsbuku licząc na dużo lajków innych świeżo upieczonych mam.
Czy to tak się godzić mając trzydziestkę na karku mieć nieprzespane noce i to nie z powodu kolki pierworodnego, ale innych, mniej wzniosłych powodów? Podobno dla kobiety życie zaczyna się właśnie po 30stce. Oby, bo ja coraz bardziej lubię wracać nad ranem do domu.

Kilka latstiudiów psychologii pozwoliły mi uświadomić sobie konsekwencje różnych wydarzeń, byłych i niebyłych, w moim życiu. Wiem, dlaczego noszę gruby pancerz ochronny, który ma dawać mi schronienie i tak samo jak broni mnie przed złem, tak samo broni dostępu do mnie. Wiem, dlaczego uwielbiam euforyczne stany zadowolenia i ciągle dążę do bycia pijaną szczęściem. Dawkuję sobie doznania prawie dożylnie multiplikując endorfiny, a gdy tylko przestaję, zaczynają wdzierać się demony smutku i wszechogarniającej beznadziei. Nie cierpię tych momentów. Przeczekuję je zazwyczaj w dresie z kieliszkiem wina w ręce. Albo dwoma.

Budując teraz tak intensywnie siebie w pewien sposób kolejny raz od nowa, pewnie i tak niebawem wszystko raz jeszcze rozwalę szukając zapgrejdowanej wersji życia i szczęścia.

Nie wiem jak to byłoby iść przez życie prosto, raz obraną drogą. Nudno? Możliwe. Tak mi się teraz wydaje. Ale może też bezpieczniej?

Nie umiem tak. A im jestem starsza tym mniej interesują mnie kompromisy i uśmiechanie się dla pozorów. Podoba mi się ta niestałość. Dziś jest dziś, a jutro... zobaczymy. Może tu, może gdzieś indziej? Lubię pakować się w pośpiechu w moją torbę w kolorowe grochy i uciekać na kilka dni, zapominać się w tym chwilowym szczęściu i udawać od czasu do czasu, że jutra nie ma. Lubię moją pustą lodówkę i ser żółty kupowany na platerki, tylko dla mnie. Mam swoją stałą listę zakupów: pół bochenka z suszonymi pomidorami w pobliskiej piekarni, mozzarella, pomidor, 6 jajek na śniadanie, bądź gdyby mi się zachciało jeść w środku nocy, paczka parówek dla psiaków z ryżem i marchewką gotowana. Czerwone wytrawne wino, koniecznie chilijskie bądź argentyńskie.

Prawdziwe szczęście jest tylko jedno w danej chwili, a udawanie kogoś sprawdza się tylko w teatrze. To jednak wysoka cena za potencjalnie zmarnowane życie. Bo może za kilka lat stwierdzę, że gdzieś w którymś momencie jeden fakap niefortunnie zmienił wszystko na zawsze. Nie chciałabym kiedyś tam za kilka lat spojrzeć za siebie z poczuciem, że nie umiałam żyć...

Gdybym miała przeżyć moje życie raz jeszcze, albo cofnąć się i zmienić coś kiedyś, chyba i tak wszystko zrobiłabym tak samo. Może nie wyszłabym tak wcześnie za mąż, a w czasie rozwodu bardziej utarła gnojkowi nosa. Ale czy to by cokolwiek zmieniło? Dotarłam aż tutaj. I chyba lepiej trafić nie mogłam.

Dzisiaj śniło mi się, że zwiedzałam przepiękny budynek. Barokowy styl, wysoki, strzelisty dach, ogromne okna, dookoła monumentalna amifilada schodów i balkonów. Wszystko tak wysoko, że biało pomarańczowe chmury wdzierały sie do środka budowli. Stałam na najwyższym poziomie w intensywnym blasku zachodzącego słońca i odrywałam z chmury jej małe kawałki. Jak watę cukrową.

To był bardzo przyjemny sen. Jeszcze rano w dłoniach czułam miękkość chmur.

Bez zająknięcia.

2011-09-02T16:20:00.000+02:00

Definicja prawdziwej miłości według najmłodszych

"Kiedy moja babcia dostała zapalenia stawów, nie mogła się więcej schylać i malować paznokci u nóg. Mój dziadek robił to dla niej przez cały czas, nawet kiedy sam dostał zapalenia stawów. To jest miłość".
Rebecca - lat 8

"Kiedy ktoś cię kocha, inaczej wymawia twoje imię. Po prostu wiesz, że twoje imię w jego ustach jest bezpieczne".
Billy - lat 4

"Miłość jest wtedy, kiedy mama widzi tatę spoconego i brzydko pachnącego i nadal mówi, że jest przystojniejszy niż Robert Redford".
Chris - lat 7

"Miłość jest wtedy, kiedy wychodzisz coś zjeść i dajesz komuś większość swoich frytek, nie oczekując ani jednej w zamian".
Chrissy - lat 6

"Miłość to to, co wywołuje twój uśmiech, kiedy jesteś zmęczony".
Terri - lat 4

"Miłość jest wtedy, kiedy moja mama robi kawę dla taty i zanim mu ją poda, próbuje, czy dobrze smakuje".
Danny - lat 7

"Miłość to to, co jest z tobą w pokoju podczas Świąt Bożego Narodzenia, jeśli przestaniesz otwierać prezenty i posłuchasz".
Bobby - lat 7

"Jeśli chcesz się nauczyć lepiej kochać, powinieneś zacząć od znajomego, którego nienawidzisz".
Nikka - lat 6

"Miłość jest wtedy, kiedy cały czas się całujecie. A kiedy już zmęczycie się całowaniem, nadal chcecie być razem i jeszcze trochę porozmawiać. Moja mama i tata tacy są. Wyglądają dziwacznie, kiedy się całują".
Emily - lat 8

"Miłość jest wtedy, kiedy mówisz chłopakowi, że podoba ci się jego koszulka i on ją później nosi każdego dnia".
Noelle - lat 7

"Miłość jest jak mała stara kobieta i mały stary mężczyzna, którzy są przyjaciółmi pomimo tego, że tak dobrze już się znają".
Tommy - lat 6

"Moja mama kocha mnie najbardziej na świecie. Nikt inny nie całuje mnie na dobranoc".
Clare - lat 6

"Miłość jest wtedy, kiedy mama daje tacie najlepszy kawałek kurczaka".
Elaine - lat 5

"Miłość jest wtedy, kiedy twój piesek liże cię po twarzy nawet wtedy, kiedy zostawiłeś go samego na cały dzień".
Mary Ann - lat 4

"Naprawdę nie powinieneś mówić 'kocham cię', jeśli nie jesteś pewien tego uczucia. Ale jeśli jesteś pewien, powinieneś to mówić często. Ludzie zapominają".
Jessica - lat 8

Małe potworki. Ja tyle żyje, tyle widziałam, a zaplątałabym się udzielając odpowiedzi. Skąd one wiedzą?

Czwartek. Wrzesień. Jesień. Koincydencja.

2011-09-01T22:29:00.003+02:00

W powietrzu wyraźnie czuć jesień - definitywny koniec lata, którego nie było.

Na początku, w okolicy września, myślę co roku o muffinach, które będę piekła tyko po to, żeby pachniał nimi cały dom. Myślę o ciepłych swetrach, kawie z pianką pitą pod kocem i wyczekiwaniem pierwszego puchu, który na kilka miesięcy zasypie wszystko.

Jakkolwiek urzekająco to brzmi, nie cierpię zimna.

I dlaczego w tych wizjach widzę tylko siebie?

Nigdy nie całowałam się z nikim obcym.

Nigdy nie poszłam na imprezę i tam, nie pytając o imię, nie poszłam na całość.

Nigdy nie kochałam się z nikim, do kogo nic nie czułam. Chociaż kilka razy kłamałam, że niczego nie chcę i nie oczekuję, że to tylko fizyka, zwykła chemia, że niczego nie czuję.

Nie wierzę w to, że kobieta może tak po prostu oddać facetowi intymną część siebie i nie myśleć przez kilka kolejnych dni o tym, co by było, gdyby...

Wydaje mi się, że mamy wdrukowany w środku, wczepiony od małego jakiś emocjonalny mechanizm, który powoduje natychmiastowe przywiązanie do osobnika, który poświęci nam swój czas, uwagę, błędnie pojmowane uczucia. Jakaś zasada fałszywa wzajemności - ja mu daję to, czego oczekuje, więc on powinien dać mi miłość... Banalne. Uczucia są banalne.

Powiedzieć komuś kocham Cię, to wziąć za niego odpowiedzialność.

Kiedyś chciałam tak mówić i żeby mi tak mówiono. Jeśli miarą wielkości uczucia była ilość bezmyślnie wypowiedzianych w ten sposób słów, które nie znaczyły tego, co powinny, to ja kochałam ogromnie. Ale słowa wielkie wypowiadane lekko i bez namaszczenia stają się z przyzwyczajenia wypowiadanym bełkotem, który ma jedynie zapełnić niezręczną ciszę między dwojgiem ludzi, którzy już wiedzą, że udają, ale jeszcze nie mają tyle odwagi, żeby coś z tym zrobić.

Leczyć złamane serce czy komuś je połamać?

Coraz mniej potrzeba tej drugiej osoby. Praca po kilkanaście godzin dziennie skutecznie organizuje czas. Stres tłumaczy weekendowe imprezowanie. Każda chwila tak cenna i tak banalna zarazem. Bo czymże są nasze osiągnięcia? Co znaczy cokolwiek osiągnąć? Czy dobry samochód i bezpieczna suma na koncie czynią z nas kogoś lepszego? Czy dobre stanowisko w poważanej korporacji gwarantuje trwałe, stabilne, wewnętrzne poczucie spełnienia?

Zawsze wydawało mi się, że kochający mężczyzna to powinno być największe osiągnięcie. A teraz sama nie wiem... Nie wiem, bo nigdy tego nie doświadczyłam.

Może szczęścia potrzeba czegoś więcej, niż tylko być?

A może właśnie chodzi o to, żeby być - z tymi wszystkimi problemami, wadami, zaletami, marzeniami, iluzjami i błędami.

Być.

Być, dopóki jest to nam dane.

Wczoraj zmarła Paula Pruska. Czytywałam jej bloga sporadycznie, znałam ją z Facebooka, z telewizji. Może tylko dlatego właśnie, że nie była anonimowa jej śmierć w jakiś sposób dotknęła. Rok temu z powodu raka odeszła bliska mi osoba, od miesiąca moja koleżanka walczy z tą chorobą... jakie więc znaczenie ma każdy dzień, jeśli nie zostawia po sobie śladu, jeśli nie ma znaczenia - dla nas, dla kogoś...

Przeraża mnie, że miałabym nie mieć kolejnego poranka, przyszłego wtorku czy planów na Sylwestra. Że nie miałabym szans na kolejną głupotę, nieprzespaną noc, stresujący poniedziałek w pracy i wieczorny spacer z psami.
Robię często ołtarzyk z wydarzeń, które za rok nie będą nic znaczyć. Bo za rok to już będzie zupełnie inne życie. Jeśli będzie.

Permanentny stan zamyślenia.

2011-08-28T23:03:00.002+02:00

Odczuwam czasami zastanawiający strach przed tym, że zostanę sama. Że nie poznam nikogo, kogo będę w stanie pokochać tak po prostu, z kim będę chciała budzić się i zasypiać. Z kim nie poczuję tej ciężkiej irytacji z powodu zbyt gęstej atmosfery we wspólnie zajmowanym pokoju. Kto z miłością klepnie mnie w tyłek, choćby i był za gruby, choćby miał 49 lat i zmarszczki na twarzy. Kto nigdy nie pomyśli o dupie z pracy, bo wszystko, co najcenniejsze będzie miał obok siebie, w osobie mojej. Dla kogo wspólne plany, problemy, marzenia będą sensem same w sobie. Mogłabym tak długo...

Chyba od zawsze wydawało mi się, że życie ma dość przewidywalny porządek, któremu czy chcemy czy nie będziemy musieli się podporządkować. W zasadzie ten determinizm dziejowy był, w moim odczuciu, zupełnie poza zasięgiem wolnej woli i świadomych decyzji. Szkoła, studia, małżeństwo, mąż, dzieci, wspólny dom i żyli długo i szczęśliwie. Stopniowo odkrywałam, że z tym małżeństwem to nie jest tak prosto. Facet oznacza kłopoty, on zdradza i jest niesubordynowany, a bycie z mężczyzną nie jest równoznaczne z długim i szczęśliwym życiem. W zasadzie może nawet to życie skraca.

Po co więc to wszystko?

Może gdybym była grzeczniejsza, bardziej spolegliwa, głupsza, pokorna, miała mniejsze wymagania i apetyt na życie sprawy układałyby się prostszym torem?

Nie chcę być dla faceta przykładną żoną, dziewczyną, przyjaciółką, stałym elementem wyposażenia domu. Nie chcę gotować obiadów i myśleć o praniu. Takie rzeczy dzieją się u mnie mimochodem i nie chcę być w żaden sposób łączona z takimi funkcjami. Lubię jak facet gotuje, bo robi szybko i bezproblemowo, zawsze z podziwem się temu przyglądam. Makaron, rukola, zmiksować pomidory, doprawić sos, utrzeć ser, dodać imbir i przesmaczne danie gotowe. Wielbię mężczyznę, gdy zrobi zakupy, bo ja zawsze miotam się w kółko i nigdy nie wiem ile czego kupić. Lubię, jak pamięta o winie na kolację i na imprezie przynosi mi drinka, na którego nawet nie wiem, że mam w tym momencie ochotę. Nie chcę być dla faceta przyjaciółką, bo on nie potrzebuje kogoś do gadania o emocjach, uczuciach i bolączkach duszy. Od tego ma kolegów, żeby się czasem z nimi spotkać, napić się i wypalić paczki papierosów. Chcę być kochanką w łóżku i Jego kobietą poza nim. Chcę być wszystkim. Dyskretnie, bez niepotrzebnych słów, bez afiszowania się.

Najłatwiej jest więc, gdy ma się siebie tylko na chwilę. Za dużo nie trzeba mówić, o zbyt wiele pytać - to i tak nie ma znaczenia. Każdy może przedstawić swoją własną bajkę o sobie, każdy może wymyślić w głowie idealną historię o tej drugiej osobie. Poudawać siebie nawzajem, bez ciągu dalszego i liczenia na happy endy.

Na dłuższą metę zaczynają mi przeszkadzać, słowa, gesty, buty, ton głosu, reakcje, poglądy, brak poglądów, spojrzenia, reakcje, kolor spodni, styl chodzenia, miejsca, gdy bywa i gdzie nie bywa, książki, które czyta i te, o których nie słyszał, muzyka, której słucha i brak uwielbienia dla tej, którą ja się aktualnie zachwycam... Zaczynam szukać i drążyć i znajduję milion rzeczy, przez które to na pewno nie może się udać.

To tak, jakbym dążyła według jakiegoś podświadomego schematu do destrukcji. Kolejny dramat, katharsis, zaczynam od nowa, pełna sił i pomysłów. Za każdym razem odrobinę zmieniona.

Parę lat temu miałam przygotowany pokoik dla dziecka, bo miało się takowe kiedyś tam pojawić. Oliwkowy z cytrynowymi dodatkami.

Ja pierdole.

Jakie dziecko???

Dziś ledwo sama siebie ogarniam. Nie wyobrażam sobie sprowadzić na ziemię kolejnego istnienia, które musiałoby znosić taką mnie. Nie wyobrażam sobie odpowiedzialności za zdrowe wychowanie kolejnego ludzkiego życia, skoro sama miotam się między tradycją, a nowoczesnymi wywrotowymi teoriami. Dziś jestem tu, jutro tam.

Po prostu nie.

I nie spotykam - albo nie umiem zauważyć, że spotykam - nikogo, kto całym sobą ogarnąłby mnie i wszystko byłoby dobrze. I nie umiem zmienić tego swojego wewnętrznego przyciągania, tego wzrostu ciśnienia na widok kolejnego faceta, który nigdy moim facetem być nie powinien. Orientuję się zawsze po jakimś czasie.

Napisała do mnie moja koleżanka, że podczas podróży swojego życia poznała kogoś, który oszalał na jej punkcie. Nieba chce jej uchylić, dba, troszczy się, spełnienie marzeń. A ona nic nie czuje i rano, gdy on się obudzi, jej już nie będzie.

Zawsze ktoś kocha mocniej, komuś bardziej zależy. Żałuję, że już nie wyobrażam sobie spotkać kogoś na całe życie. Ledwo wierzę, że w ogóle mogę kogoś spotkać na dłużej, na tyle długo, aby razem zbudować coś więcej niż plany na wspólny weekend.

A z drugiej strony nie martwię się o to bycie singlem za bardzo. To dobry stan, jakkolwiek trudny i skomplikowany. Bezpieczny. I mniej w nim rozczarowań. Potrzebuję tak wiele dowodów czułości, miłości, zainteresowania, poczucia bezpieczeństwa, że nie sądzę, abym spotkała kogokolwiek, kto będzie w stanie mi to zapewnić. A inaczej nie umiem, nie dam rady pójść na kompromis, bo wcześniej czy później wybuchnę, ucieknę, będę chciała po swojemu... Chyba szukam kogoś skrojonego na moją miarę, bez potrzeby wychowywania czy dopasowywania do swoich norm. Po prostu takiego, który od pierwszego wrażenia jest idealny sam w sobie. I ja jestem idealna dla niego.

Niemniej jednak wciąż wierzę w cuda.

Faceci.

2011-08-25T20:15:00.008+02:00

Wracałam dzisiaj do domu zastanawiając się nad tym, co działo się ostatnio w moim życiu.

Zazdroszczę czasem ludziom niektórym prostoty w obyciu, takiego braku potrzeby myślenia, agonii umysłowej. Brak myśli, brak zmartwień, dopóki jest co jeść i czego się napić.

Ja, jak sobie nie walnę myślówki co najmniej dwa razy dziennie, to zaczynam popadać w analfabetyzm emocjonalny. I tak samo jak nie mogę bez tego funkcjonować, tak samo drążenie w emocjach wypala mnie od środka...

Faceci.

Faceci to trudny temat dla mnie.

Brak mi do niego wytycznych, takiego know how wypisanego w punktach co jak robi, co jak działa. Zmuszona jestem więc po omacku próbować, testować sobie różne modele i ich funkcjonalności, zaliczając cykliczne fuckupy.

Miałam nawet plan, aby sobie darować, bo już mi się nie chce kolejny raz wprowadzać Nowego Jego w arkana mojego życia, psychiki i wnętrzności innych. I dobrze mi tak było. I broniłam się całą sobą przed tymi zmianami.

Pamiętam mój ostatni związek. Dziwny był. Bardzo długo wmawiałam sobie, że tego właśnie szukałam.

Czego to ja szukałam wtedy?

Mam wrażenie, że zawsze chcemy mieć to, czego najbardziej nam aktualnie brakuje. Znużeni nadmiarem głaskania, chcemy kogoś, kto jest powściągliwy, po stanowczości szukamy łagodności. Zawsze goniąc swój własny ogon.

Wtedy chciałam mieć z kim porozmawiać. Chciałam mieć kogoś, z kim rozmowa mnie nie nudzi. Wkurzało mnie tyle rzeczy w tym związku, ale tłumaczyłam sobie, że to też ma swój urok, takie chimery, taka ekstrawagancja w obyciu. Z egocentryzmu robiłam zaletę, choć gdzieś w środku czułam, że to udawane...

Lubiłam go słuchać. Z banału potrafił zrobić historię życia. Z kłamstwa najpiękniejszą prawdę, której chciałam słuchać i której chciałam wierzyć.

Chciałam, aż wreszcie przestałam chcieć.

Aż wreszcie przeżyłam coś, o czym tylko słyszałam. Sztywniałam czując jego dotyk na sobie, przestałam cokolwiek czuć, zasypiając obok nienawidziłam tego łóżka, tego pokoju, tego teraz... Każde słowo wkurzało mnie bez względu na to, czego dotyczyło. Marzyłam o tym, że jeszcze jedna noc, jeden dzień i wreszcie będę u siebie, w swoim łóżku, zacznę od nowa, zacznę wreszcie coś czuć...

Dlaczego o tym piszę? Bo ostatnio widzieliśmy się. Zgodziłam się, bo chciałam poczuć, jak to jest rzeczywistość zderzyć z wyobrażeniami. Bo najtrudniej jest uśmiercić swoje własne wyobrażenia, zwłaszcza te barwne, idealne, dopasowane do wszystkich naszych oczekiwań.

Masz przed sobą kogoś, kto miał być ideałem, a nagle stoi taki z przewagą własnych wad nad zaletami swoimi. Miał być rycerzem w lśniącej zbroi, a okazał się zwykłą bagienną żabą, która jeszcze dobrze kumkać nie umie.

I ja wiem, że on siedział koło mnie, patrzył i widział w moim uśmiechu moje uwielbienie, myślał sobie: fuck, ona musi teraz się zastanawiać, dlaczego jak byliśmy razem nie byłem taki szczupły, nie dbałem tak o siebie...

I im bardziej mam to w dupie, tym bardziej się uśmiecham.

Bo wiem, że dla niego najważniejsza jest publiczka, którą zawsze koło siebie gromadzi, która mu potakuje i bije brawo, a ja mam na to wyjebane tak bardzo, że aż nie wiem, czy to fair - w końcu chwilę jakąś byliśmy razem.

Czy to źle, że brak mi w tej sytuacji sentymentu? Że uśmiechając się wtedy myślałam jedynie o niebieskich oczach Tego, który wieczorem zwyczajnie mnie przytuli, bez tych wszystkich zbędnych słów, które nigdy nic nie znaczyły i umierały wraz z następną chwilą...

Zaskakuję sama siebie, bo choć staram się trzymać dystans, nie przywiązywać się za bardzo, nie robić sobie nadziei i nie oczekiwać niczego ponadto, co się właśnie dzieje, to uśmiecham się do siebie, gdy dostaję smsa Kotek, czy wszystko dobrze. Twój głos wydawał się być smutny... I od razu błyszczą mi oczy.

Miałam być zimną suką, niewrażliwą, mamiącą facetów urokiem osobistym. Ale to chyba nie jest rola, którą chcę odegrać. Przynajmniej jeszcze nie teraz.

Ostatnio często błyszczą. Tak słyszałam...

Nie zmrużysz oka...

2011-08-23T23:22:00.004+02:00

Pod takim hasłem odbywał się IV Międzynarodowy Festiwal Ogni Sztucznych w Szczecinie PYROMAGIC 2011 połączony z III Festiwalem Muzyki Elektronicznej MUSIC Wave.

Tam też byłam i wszystko to widziałam! :)

Fajerwerki już kilka razy w swoim życiu widziałam i nie sądziłam, że pokaz zrobi na mnie aż takie wrażenie. Nawet padający, w pewnym momencie, ulewny deszcz nie był w stanie przeszkodzić gapieniu się w niebo z szeroko otwartymi oczami. Napewno nie spodziewałam się aż takich iluminacji i nie wiem ile razy wydawałam z siebie łał czy Ooooo.....

Poniżej link do zwycięskiego pokazu, chociaż na żywo - wiadomo - pokaz robił o wiele większe wrażenie.

Dla miłośników klubowych dźwięków, do których ja się zdecydowanie zaliczam, koncerty były naprawdę bezbłędne. Na koniec zagrali CAT'N'DOGZ - moje muzyczne odkrycie tego wyjazdu.

A na sam koniec scena odpłynęła... Odrą sobie gdzieś popłynęła.

Damn cool Szczecin!

Ale nie tylko kulturą popularną człowiek żyje, dlatego wybraliśmy się do stydyjnego kina Pionier na film Nic do oclenia (reż. Dany Boon). Kino to jest wpisane do Księgi Rekordów Guinessa jako najstarsze działające kino (nawet w czasie wojny nie zawiesiło swojej działalności). Film - znakomity! Uśmiałam się do łez. A kino... takich kin już nie ma... zamiast szeregów krzeseł, zaledwie kilka foteli ustawionych wokoło stołów, kameralnie, jak z niemych filmów... Nie można być w Szczecinie i nie wybrać się do Pioniera.

Na pewno jest jeszcze wiele nieodkrytych przez mnie miejsc w Szczecinie, jednak spędzone tam prawie trzy dni pozostawiły po sobie niezapomniane wrażenia.

Wszystkim zainteresowanym polecam odwiedzenie strony internetowej miasta Szczecin www.szczecin.eu, a także fanpage'u na Facebooku --> o tu. Znajdziecie tam wszelkie aktualne informacje i wydarzenia, a naprawdę w Szczecinie cały czas coś się dzieje!

Jeszcze raz chciałam serdecznie podziękować UM Szczecin za zaproszenie, szczególnie Magdzie i Łukaszowi, którzy na co dzień odwalają kawał dobrej roboty, a w czasie tych niecałych trzech dni pokazali mi Szczecin, jakiego nie znałam do tej pory ;), CITYBell - ze specjalnym wskazaniem tajemniczego Pana A. - za organizację, a także anegdoty, które uczyniły wspólnie spędzony czas wyjątkowym.

Ogromnie dziękuję również ekipie Lisce z White Plate oraz Marcinowi z Modernistyczny Poznań - świetnie się z Wami bawiłam :)

Po Szczecinie przewodnik kulinarny.

2011-08-22T01:24:00.006+02:00

Podobno w polskiej kinematografii jest tak, że jeśli reżyser chce pozbyć się jakiegoś aktora na dłuższy czas to wysyła go do Szczecina. Sprawdzę to!

Ale jeśli tak jest naprawdę, to z pewnością z głodu on tam nie zginie... Przypuszczam, że właśnie dlatego motywem przewodnim naszego wyjazdu było jedzenie wszędzie i wszystkiego, w nieprzyzwoitych ilościach.

Jeszcze kilka dni temu, gdyby ktokolwiek zapytał mnie o potrawę, która kojarzy mi się ze Szczecinem, bez wahania wymieniłabym paprykarz szczeciński. Przyznam się - nigdy go nie jadłam!

Niemniej jednak jeśli ktoś chce zjeść puszkę paprykarza to zwyczajnie może wybrać się do najbliższego sklepu. Do Szczecina warto pojechać dla wznioślejszych doznań kulinarnych.

Start: Pasztecik.

Przypuszczam, że moi rodzice poczuli by się tam jak za starych, dobrych lat. Dla mnie była to podróż w czasie do lat, które znam jedynie z opowiadań. Smażony w głębokim oleju wałek ciasta drożdżowego z nadzieniem (skusiłam się na kapustę z grzybami), do tego czerwony barszcz. Podane obowiązkowo na tekturowym talerzyku i w plastikowym kubku. No dobrze, na randkę to bym się tam nie dała zaprosić, ale dla turysty żądnego wrażeń to obowiązkowy punkt programu.

No i gdzie jeszcze mają takie krzesła?

Bombay - totalne must be!

Przekraczając próg tej restauracji od razu przenosimy się w scenerię jak z Tysiąca i jednej nocy. Niesamowity klimat, zarówno pod kątem wystroju, jak i serwowanych potraw uczyniły to miejsce jedną z najlepszych w Polsce restauracji z kuchnią indyjską.

Właścicielką jest pani Anita Agnihotri, była Miss Indii, która wiele lat temu przyjechała do Polski, wyszła za mąż i już w Szczecinie została. Jak sama wspomina - wcale nie chciała wychodzić za mąż, chciała tylko zobaczyć Bałtyk. Żeby jeszcze ten Szczecin leżał nad Bałtykiem...
Przyznam szczerze, że to spotkanie wspominam szczególnie. Pani Anita jest niespotykanie otwartą osobą, pełną energii, poczucia humoru i do tego z fantastycznym podejściem do życia. Każdemu, kto będzie miał okazję odwiedzić Bombay polecam zamienić chociaż kilka słów z właścicielką. O życiu i kuchni indyjskiej opowiada w taki sposób, że słuchaliśmy Jej jak zaczarowani.

Kolejnym miejscem, które koniecznie trzeba odwiedzić podczas wizyty w Szczecinie jest Restauracja Chief. Uznawana jest za najbardziej popularny lokal w mieście, specjalizujący się w wykwintnych daniach z ryb i frutti di mare. Specjalnością tego miejsca jest zupa segedyńska, której skład powstał ponad trzydzieści lat temu w tej właśnie restauracji. Nadal smakuje wyśmienicie. Podobnie jak rosół z łososia z lanymi kluseczkami, który akurat ja wybrałam (to przez moją miłość do wszelakich kluseczek właśnie). Spośród przeróżnych dań rybnych hitem okazał się śledź zwany polskim podawany w śmietanie z cebulką i tartym jabłkiem. Był tak wyśmienity, że wróciliśmy po niego następnego dnia rano, tuż przed powrotem. I dla niego też ja zamierzam niedługo zawitać tam znowu.

Mówiąc o Szczecinie nie można nie wspomnieć o Starce. Starka to tradycyjna wytrawna wódka zbożowa, długo dojrzewająca w dębowych beczułkach z niewielkim dodatkiem liści lipowych lub jabłkowych - ale szczegóły produkcji stanowią ścisłą tajemnicę. Przez wielu uważana jest za najszlachetniejszą i najbardziej tajemniczą z polskich wódek. I jak nie jestem fanką tego typu procentów, to tego trunku trzeba koniecznie skosztować! Najmłodsza, 10letnia, smakuje wyśmienicie, ale moim zdaniem dopiero18letnia zaczyna mieć charakter... Najstarsza liczy 50 lat i ta, jak sądzę, warta jest całkowicie swojej niemałej ceny.

Sobotni wieczór spędziliśmy w restauracji Christopher Columbus, z której rozciąga się atrakcyjny widok na port. Dla równowagi zamówiłam pierogi ruskie, które okazały się być wyśmienite, ale podjadałam także tatara z łososia, o ile mnie w tym kulinarnym szale pamięć nie zmyliła. Palce lizać i prosić o więcej!

A dla wielbicieli słodkości polecam Public Cafe. Tiramisu - łał, jedno z najlepszych jakie jadłam! Podjadane ciasto marchewkowe i sernik z musem owocowym smakowały bosko. Do tego atmosfera, jaką lubię - niezobowiązująca plus dużo poduszek. Szczerze polecam.

I tak, jak w Warszawie po imprezie idzie się na Świętokrzyską do McDonalds'a na frytki i burgera, tak w Szczecinie w celu konsumpcji nocnej należy trafić do Mak Kwaka. Frytki, bułki - smaczne bardzo, a obsługa, nawet w środku nocy doradzi, poradzi i nakarmi z uśmiechem na ustach.

Szczecin nakarmił mnie po kokardkę :)

Miejsca, które odwiedziłam:

2011-08-21T01:16:00.005+02:00

Jak to się robi w Szczecinie?

Naprawdę niewiele jest rzeczy, które są w stanie skłonić mnie do nastawienia budzika na trzecią trzydzieści rano, bez szemrania, bez dodatkowych czternastu drzemek, spakowania się w dziesięć minut i stawienia przed czasem w miejscu wskazanym.
Szczecinie, oto przybywam.

Jeszcze zanim dojechałam do hotelu obiecano mi, że Szczecin nie raz podczas tych trzech najbliższych dni mnie zaskoczy. I zrobił to, faktycznie nie jeden raz, i tylko w pozytywny sposób.

Nie ukrywam, że moja znajomość tego miasta była raczej żadna, bo byłam tam zaledwie kilka razy przejazdem w drodze nad morze.
I chociaż wiedziałam, że Szczecin nad morzem nie leży, to dla wielu osób towarzyszących mi wirtualnie w tej podróży ten fakt był sporym zaskoczeniem. Ale napewno Szczecin nad morzem nie leży! Leży natomiast nad Zalewem Szczecińskim, który morze może z powodzeniem udawać. Opowiadano nam anegdoty, jak to niegdyś taksówkarze wywozili nieświadomych turystów właśnie nad wspomniany zalew, zostawiając ich w błogim przekonaniu, że wakacje spędzili w Szczecinie nad morzem...

Bez wątpienia to, czym najmocniej urzekł mnie Szczecin to wyjątkowe współistnienie nowoczesnego miasta i przyrody. Z pewnością wynika to ze szczególnego położenia geograficznego - ponad połowę powierzchni miasta zajmuje woda i zieleń, sieć rzek i kanałów wdziera się w miasto dając z lotu ptaka wrażenie pływającego ogrodu. Z tą też koncepcją wiąże się bardzo śmiała wizja rozwoju i symbol miasta - Floating Garden 2050, czyli organizacja najnowocześniejszej i największej mariny na Bałtyku na kształt "Nowej Zielonej Wenecji Północy". Zakłada ona rozwój miasta na wyspach z poszanowaniem ogromnego potencjału natury. Osobiście bardzo mi się taki pomysł podoba. Wydaje się być on w bardzo naturalny sposób wymuszony przez przyrodę, ale jednocześnie nowatorski i atrakcyjny dla mieszkańców czy turystów.
Więc jeśli ktoś marzy o swojej wyspie - to w Szczecinie może to marzenie zrealizować!

Prawda jest taka, że Szczecina nie da się poznać tylko z lądu. Woda jest poprostu integralną częścią tego miasta. I o ile zwiedzanie tramwajem czy autobusem turystycznym należy do standardów miejskiej promocji, o tyle pierwszy raz w życiu miałam okazję zwiedzać miasto katamaranem czy kajakiem... Cieszę się, że organizatorzy tego wyjazdu zorganizowali to w taki sposób, bo dla mnie była to wyjątkowa atrakcja i każdemu, kto wybierze się do Szczecina bardzo gorąco polecam spędzenie całego dnia machając wiosłami, bądź też lajtowo - w wygodnym stateczku.

Z wody, poza przepiękną panoramą miasta, Szczecin pokazuje swoje 'smaczki'... czy statek może być z betonu? W Szczecinie może! Ulrich Finsterwalder stoi w północnym krańcu jeziora Dąbie.Stoi jak stoi, bo faktycznie to pływa. Został zbudowany w 1941 roku przez Niemców prawie w całości z betonu ze względu na wysokie zapotrzebowanie na stal podczas wojny.

Inną atrakcją jest Wenecja - tyle, że szczecińska. Znajduje się przy nadbrzeżnej części ul. Kolumba. Jest to kompleks fabrycznych budynków. Czerwona cegła wyrasta z wody i choć obecnie w opłakanym stanie czeka na inwestora, to ja oczami wyobraźni widzę nowoczesne lofty z nieprzyzwoicie atrakcyjnym widokiem na Odrę. Ten kompleks posiada coś, co mnie wyjątkowo urzekło - parking 'podziemny', tyle, że dla pojazdów wodnych. Można wjechać do środka i schodami wejść prosto do budynku. Istne szaleństwo!

Ale nie jest to jakaś nierealna wizja, bo płynąc kajakiem podglądałam mieszkańców, którzy już dzisiaj mają bezpośrednie dojście do wody z ogródka, a do miasta na zakupy mogą podpłynąć tak samo jachtem, jak podjechać samochodem.

Wogóle port szczeciński obklejony jest najróżniejszymi statkami, stateczkami i jachtami z flagami różnych krajów. Nie dziwi mnie zupełnie taki widok w nadmorskich kurortach, ale byłam naprawdę szczerze zdumiona, jak prężnie funkcjonuje nadbrzeże w żegludze rzecznej.

Piorunujące wręcz wrażenie zrobiła na mnie Stocznia Szczecińska. Z lądu widać jedynie w oddali wierzchołki dźwigów, ale dopiero z perspektywy kajaka ten krajobraz nabiera imponujących rozmiarów i wydaje się być zupełnie nierealny.

W Szczecinie na jedno trzeba uważać podczas żeglugi - na mosty. Naprawdę można sobie o nie nabić siniaka na głowie :)

Jaki jeszcze jest dla mnie Szczecin? Kulturalny i kulinarny - i o tym koniecznie chcę opowiedzieć w kolejnych wpisach.

Ta przygoda mogła być moim udziałem dzięki zaproszeniu przez Urząd Miasta Szczecin oraz firmę CITYBell. Za pokazanie Szczecina z każdej strony, wspólnie spędzony czas, a także fantastyczną atmosferę chciałam podziękować wszystkim razem i każdemu z osobna. To była ogromna przyjemność...

2011-08-13T09:00:00.001+02:00

Efekt motyla.

Są takie wydarzenia w życiu, które z oczywistych względów wpływają na to, co się z nami dzieje.
Ale ile jest tych małych, niezauważalnych zdarzeń, dzięki którym przyszłość plastycznie zmienia się bez naszego udziału.
Czasem czuję się jak za mała łódka na za dużej wodzie.
Ale to jest przyjemne uczucie. Nie chciałabym móc zaplanować sobie wszystkiego...

I tym sposobem znalazłam się w Szczecinie.
Uwielbiam hotele.
Uwielbiam ich surowy wystrój, ciszę i uwielbiam być w tym wszystkim sama.

2011-08-11T14:18:00.000+02:00

Rzecz o Stefanach i hodowcach pająków.

Otóż,

ja i pająki to dwa, bardzo przeciwstawne bieguny. Bardzo bardzo przeciwstawne. Umiem pokroić dżdżownicę na kawałki, w deszczowe dni ratuję ślimaki z chodników, ale pająki... to najwyższy stopień paskudności na mojej skali paskudności. Pamiętam jak na lekcjach biologii w szkole musiałam najpierw zakrywać wszystkie zdjęcia pająków w podręcznikach, żeby móc się spokojnie uczyć. Bleh.

Niemniej jednak są tacy, których nazywam hodowcami pająków. W ich oknach zawsze jest jakiś na swojej sieci uwieszony i co gorsze, wcale im to uwieszenie nie przeszkadza... Ani hodowcom, ani pająkom.

Raz zmuszona byłam mieszkać z pająkiem. I z moim ex. Czułam już wtedy, że to zła wróżba dla tego związku. Ja, On i pająk - za duży tłok. Bydle było tak duże, że nie znalazł się śmiałek gotów go ubić. Odwłokiem zatarasował okno i dopiero sroga zima okazała się kresem jego egzystencji. Ale pająk głupi nie był. Podobno zostawił potomstwo. Jeszcze większe.

Od miesiąca i ja mam swojego pająka. Jak każdy pająk nazywa się Stefan. Wogóle jak każde paskudztwo nazywa się Stefan. Po tatusiu.

Mój Stefanek zdrowo się chowa. Jeszcze miesiąc temu był taki malutki, a teraz coraz większe muchy zżera. Krótka chwila i zasłoni mi widok z okna. Sporo mnie ostatnio w domu nie ma, więc z przerażeniem obserwuję coraz większy cień, jaki rzuca w pomarańczowym świetle latarni. Najpierw na parapecie zostawały okruszki z małych muszek, a teraz to już obrzydliwe, czarne muszyska mi podrzuca.

I teraz pytanie: jak skłonić go do zmiany adresu zamieszkania? Słowna perswazja nie działa, prośby, groźby ignoruje, ulewne deszcze też skubany przetrzymał. Ja się go zaczynam bać!

Z góry dziękuję za kreatywne propozycje.

Odpada:

- branie tego do rąk/szklanki/na gazetę itp. - Nie dam rady...

- odkurzenie tego - bo może wlezie mi później rurą do domu

- dmuchanie temu w odwłok, żeby sobie poleciał - przetrzymał takie huragany, że ma wprawę w podmuchach

- chluśnięcie wodą - j.w.

- patyk - nie wiem, czy szybko nie biega i po patyku nie dobiegnie do mnie, bleh

Rozważam:

wyprowadzkę.

2011-08-08T17:00:00.001+02:00

Najgorszą rzeczą byłoby umrzeć i nie zostawić nic po sobie. Zniknąć jednego dnia i tym zniknięciem nie zburzyć niczyjego spokoju, nie sprawić, że świat następnego poranka będzie smutniejszy, ciemniejszy, bardziej beznadziejny.
Czasem łapię się na tym, że nie jestem wybitny geniuszem, że moje bycie tutaj nie zmienia świata, nie leczy chorób, nie rozwiazuje problemu głodu na świecie, nie znajduje domów dla tych wszystkich porzuconych kotów i psów.
Dzisiaj wstałam za późno, jest 16:57 a ja niewiele zrobiłam, głowa mnie boli i pewnie największym osiągnięciem tego dnia będzie pozmywanie sporej już piramidki z talerzy i garków w zlewie.
Nawet urlop, który właśnie zaczęłam jest w tym roku zupełnie bez pomysłu i fajerwerków.
Gdyby to miał być mój ostatni dzień życia, byłoby mi niewyobrażlnie smutno, że tak mało znaczy.

2011-08-06T16:08:00.001+02:00

Niebezpiecznie bezpiecznie.

Pierwsze od dawna dni bez deszczu. Co robić? Jak żyć?
Z tego zdezorientowania dałam się wywieźć gdzieś w Polskę, nawet nazwy miasteczka nie znam. Zresztą na co mi ona, skoro wokoło tylko lasy, jeziora...
Leżę więc na leżaku, trawa się sennie buja na wietrze, słońce koloruje mi skórę, a ja czytam i od niechcenia kręcę palcami kółka w powietrzu.
Nawet psom sie much nie chce łapać.

Zastanawia mnie wolność. Wolność w związku.
Nie chce mi się pieprzyć tych wszystkich farmazonów, że ufam. Bo nie ufam. Nigdy jeszcze moje ufanie nie opłaciło mi się.
Zawsze po okresie euforycznej ekscytacji bełkotem o zaufaniu i szczerości okazuje się, że facet nie wytrzymał i spuścił się, ze zbyt długiej smyczy.
Ja siebie cholernie nie widzę w roli Pani General, która wczepia delikwentowi gpsa w tyłek i kontroluje każdy jego ruch. Czułabym się masakrycznie upokorzona musząc mówić co wolno, a czego zabraniam, bo będzie klaps. Funkcjonowanie w takim układzie byłoby dla mnie moralnym rozkładem, cuchnącym na odległość oszustwem.
Wychodzi mi prosty rachunek, że jeśli jest szacunek to choćby i ochota była na kogoś innego, najpierw się mówi ładne 'dziękuję' i zabiera swoje zabawki, a dopiero później szuka się uciech w innych ramionach. W praktyce jednak robi się z tego dość skomplikowane równanie z milionem niewiadomych, całkami, ułamkami i rachunkiem prawdopodobieństwa.

W tym wszystkim z czasem ja się uodporniam.
Jak ktoś ma zdradzić, to to zrobi. Byle bym się tylko w miarę szybko o tym dowiedziała.
Bo trójkąty i inne liberalne układziki mnie nie interesują, a perwersję lubię ograniczać do tego, co dzieje się związku.

2011-07-28T13:45:00.000+02:00

Jep, love is a losing game...

2011-07-27T09:58:00.000+02:00

Wyczytałam w Wysokich Obcasach, że mężczyźni, którzy nie są lotni w życiu codziennym, nie są też lotnymi kochankami.
To ja bym chciała tego takiego bardzo wzlatającego w górę do chmur. I żeby mnie tam często ze sobą zabierał.
Lotny.
Ulotny.
Czy to się ze sobą łączy?

2011-07-26T17:06:00.005+02:00

Od dzisiaj do za miesiąc - to moje postanowienie.
Pewne rzeczy, które się wydarzyły bądź właśnie dzieją od dzisiaj mają termin ważności.
Sama go im nadałam.
Moja skłonność do analizowania i rozgryzania wszystkiego na drobne kawałki niestety staje się dla mnie zbyt uciążliwa.
Chciałabym ją odrzucić, ale to tak, jakby chcieć przestać być sobą.
Można chcieć i na tym koniec. Nic od tego się nie zmieni.
Myślę, że wszystko byłoby dużo prostsze, gdybym mogła spontanicznie chłonąć każdą chwilę.
Trochę bezmyślnie. Zabijając w sobie wszelkie refleksje.
Ale jeszcze nie umiem stłumić w sobie tej całej ckliwej wrażliwości.

Przez miesiąc żyję, za miesiąc podejmę decyzję.
W pewnym sensie przeczuwam chyba, jak to się skończy, ale dzisiaj, wiem, że to nie jest dobry moment na definitywne posunięcia. Wiem, że nie umiem powiedzieć wszystkiego głośno, a potem wstać rano i być pewna, że właśnie tego chcę.
Nie sądzę też, żeby cokolwiek się w tym temacie w przyszłości zmieniło.
Taka już jestem, że gdy inni idą prosto przed siebie, ja wybieram najbardziej skomplikowane rozwiązania.
Za każdym razem tak samo nieświadomie.
Jedni lubią kurczaka z rożna, inni wódkę z sokiem, a ja wchodzę w mrok i dziwię się, że jest ciemno.

I nie ukrywam, że jest mi smutno.
Chciałabym bajki. Takiej obrzydliwie szczęśliwej bajki z milionem happy endów.
I chciałabym nie czekać, a czekam. Chciałabym nie myśleć, a myślę. Chciałabym się nie zastanawiać, a cały czas to robię. Im bardziej nie chcę tego robić, tym więcej myśli kłębi mi się w głowie. Myśli, od których coraz mniej wiem i coraz mniej rozumiem...

W życiu jednak jesteśmy bardzo osamotnieni. Nawet mają kogoś obok siebie, żyjemy samotnie walcząc ze swoimi uczuciami, myślami, rozterkami...

"Ludzie sypiają ze sobą, nic ekscytującego. Zdjąć przed kimś ubrania i położyć się na kimś, pod kimś lub obok kogoś to żaden wyczyn, żadna przygoda. Przygoda następuje później, jeśli zdejmiesz przed kimś skórę i mięśnie i ktoś zobaczy twój słaby punkt, żarzącą się w środku małą lampkę, latareczkę na wysokości splotu słonecznego, kryptonit, weźmie go w palce, ostrożnie, jak perłę, i zrobi z nim coś głupiego, włoży do ust, połknie, podrzuci do góry, zgubi. I potem, dużo później zostaniesz sam, z dziurą jak po kuli, i możesz wlać w tą dziurę dużo, bardzo dużo mnóstwo cudzych ciał, substancji i głosów, ale nie wypełnisz, nie zamkniesz, nie zabetonujesz, nie ma chuja."

Jakub Żulczyk "Ślepnąć od świateł"

Zawsze, jak mówię komuś, że nie chcę go skrzywdzić wiem, że go skrzywdzę...

2011-07-18T09:30:00.000+02:00

Jak żyć?

Najlepiej tak, aby latem zbierać maliny, a zimą pić herbatę z sokiem z tych malin.

Nie pamiętam tylko kto to powiedział...

Tak przy okazji: miałam dzisiaj przyjemność jechać tramwajem. Zawsze mnie to zastanawia i napewno nigdy tego nie zrozumiem, dlaczego zimą ogrzewanie jest wyłączone, a latem działa na maksa. To musi być jakaś wyższa fizyka kwantowa.

2011-07-17T21:14:00.000+02:00

To learn some or win some.

Nie da się na siłę.
Zresztą nie wiem nawet, co bym chciała na tą siłę robić.
Ciągle mam wątpliwości, w którą stronę iść.
Zadaję przez to niepotrzebne pytania i zaczynam niepotrzebne rozmowy.
A później wkurzam się na siebie, że zamiast cieszyć się chwilą to drążę i komplikuję...
Chciałabym kogoś na sto procent, a sama siebie boję się dać w połowie...
Jestem psem Pawłowa uczuć
Jestem przeklętą księgą przepowiedni
Jestem samospełniającym się proroctwem
Kurwa.
Kiedyś wszystko było prostsze, a teraz wszystko jest skomplikowane
Jest tak pogmatwane, że wściekłość mnie ogarnia na samą myśl o tym wszystkim.
O dzisiaj, wczoraj, jutro.
Najbezpieczniej jest być samemu ze sobą
Gdy zaczynam bawić się z kimś w grę uczuć, wchodzę na niepewny grunt
Po którym zupełnie nie umiem się poruszać

Sama nie wiem, po co to wszystko piszę
W kółko wracają te same myśli i rozterki
Cholerny weltschmerz
Którego nie da się ani utopić w alkoholu ani przepalić dymem papierosów.
Jestem popieprzona i nigdy do końca się z tym nie pogodzę.

Chciałabym poznać kogoś, kto poprostu mnie pokocha
Bez żadnych wątpliwości, na opak rozsądkowi, wbrew strachowi.
Kogoś, będzie wiedział lepiej ode mnie, że wszystko będzie dobrze.
Kto będzie mnie zwyczajnie z całych sił przytulał, gdy złapię swój atak paniki, aż przestanę się bać.
I kto moje poczucie beznadziei będzie oszukiwał pocałunkami, aż zniknie na dobre.

Śniło mi się dzisiaj, że miałam chłopaka.
A ten chłopak miał ojca,
Który wbił mi sztylet w plecy.
I umierałam cała we krwi.

Bo ja naprawdę cholernie się boję, że znowu wszystko się powtórzy od nowa.

2011-07-12T17:33:00.001+02:00

Ja wiem, że czas, kiedy wszystkie moje koleżanki dostawały orgazmów na dźwięk wyrażenia Czesław śpiewa, minął jakiś czas temu, ale ja dopiero go odkryłam i właśnie dochodzę.

Czesław, kocham Cię!!!!! :P
Normalnie lecę na absurd!

Idę sprzątać i pić wiśniówkę, bo zaraz przyjdą dziewczyny i trzeba być gotowym na te wszystkie problemy z facetami. Już dzisiaj pisały, że muszą pogadać, a to oznacza, że będzie jak na wojnie.

A ja ostatnio nie mówię nic. Nikt nic nie wie, a ja sobie świntuszę po cichu.

2011-07-12T00:56:00.004+02:00

3 dni.
I nie uciekłam.
I czuję się zupełnie ambiwalentnie, bo miało być nic, a jest.
Zawsze w relacje z innymi ludźmi wchodzę od razu na sto procent. Z ogłupiale latającymi motylami, mdłościami, szybkim biciem serca i zaburzeniami w funkcjonowaniu mózgu oraz innych organów.
A teraz?
Wypaliłam się doszczętnie i wiem, że nie mam sił na kolejne usiłowania.
Z drugiej strony... czy nadaję się na takie niezdefiniowanie...?
Ale to trwa i choćbym chciała powstrzymać - nie da się.

Chcę tyle napisać i nie mogę.
Zaskoczone myśli obijają się jedne o drugie w mojej głowie - chcąc opowiedzieć zdanie słyszę tylko ciszę.
Pierwszy raz jestem w takim stanie.
Tyle się ostatnio wydarzyło tak różnorodnych rzeczy, że siedząc teraz przed komputerem wydaje mi się, że nie wydarzyło się nic. Sen, czysta iluzja, abstrakcja.
Kolekcjonuję wrażenia, robię zdjęcia i gdyby nie one mogłabym wątpić w sprawność mojego umysłu.
Właściwie nie wiem nawet, czy to byłam Ja.
Byłam tam napewno, czułam bojąc się tego, co przeżywam i myślałam bojąc się myśleć, żeby niczego nie spłoszyć. I pierwszy raz staram się nie analizować, a tylko być.
I coraz wprawniej bawię się chwilami, i lepię z nich siebie, Ciebie, innych - jak figurki z plasteliny.
Bo przecież niczego nie można być pewnym. Nic, co jest dzisiaj nie ma załączonej gwarancji na bycie jutro.
I kolejny raz staram się wbić sobie do głowy ten banał.
Jestem tu i teraz.

Bez obietnicy jutra.

I choć sama nie wiem teraz, czego dokładnie chcę, to nie raz myślę jedno, ale pozwalam, aby z moich ust wychodziły zupełnie inne słowa. I pożądam Cię tak bardzo, że ocieram się przez to o szaleństwo, ale nie robię nic, tylko patrzę w te Twoje niebieskie oczy i uśmiecham się bez słowa. A gdy pytasz opowiadam jakiś banał.

Wczoraj siedzieliśmy gdzieś w Polsce, pijani od wina, wrażeń, emocji, spragnieni siebie i beztrosko szczęśliwi. Każde na swój sposób. Mam to na zdjęciu. Mam już 2816 scen z mojego życia zamkniętych w kadrze. Ostanie są z Tobą i dzięki Tobie.Będę się uśmiechać oglądając je za jakiś czas przypominając sobie, co robiłam w tych trzech dniach lipca 2011.

Wiśniówka od Twojej mamy jest pyszna. A takiego tatę, jakiego masz, ja sama zawsze chciałam mieć.

I tak, nie widziałam teraz całej Jury i tak, bardzo chciałabym ją z Tobą zobaczyć, choć napisałam Ci coś trochę innego...

by Tymbark

Kocham się w tej piosence ostatnio...

2011-07-06T01:56:00.000+02:00

Jak to jest, że z niektórymi mamy taką chemię, mimo, że w ich przypadku nie jesteśmy pewni niczego więcej, niż tej chwili, która właśnie trwa...? I wiemy z pewnością, że to nie jest materiał na wspólną przyszłość.

Chcę Cię na chwilę tylko. Na krótką chwilę chcę, abyś był mój. A później chcę być nieczuła i cyniczna, z uśmiechem na ustach chcę mijać Cię na korytarzu zupełnie bez najmniejszych uczuć do Ciebie, żebym nie musiała się zastanawiać, kiedy tym razem ta historia się skończy.

Kolekcjonowanie nowych doznań jest zawsze takie intrygujące. A mi nocami nie chce mi się spać. Za to za dnia usypiam...

2011-06-30T11:21:00.000+02:00

Jestem dzisiaj tak śpiąca, ale taaaak śpiąca, że w zasadzie ocieram się o narkolepsję*.

Ale co tam senność. Ludzie to mają dopiero problemy...

*Narkolepsja (ang. narcolepsy) – zespół chorobowy z grupy dyssomni o nieznanej etiologii, klasyfikowany jednak w grupie dyssomni o podłożu organicznym, na obraz którego składa się tetrada objawów: nadmierna senność w ciągu dnia i napady snu, katapleksja, porażenie przysenne oraz omamami hipnagogicznymi i hipnopompicznymi [1]. Jednak pełną tetradę stwierdza się u nielicznych pacjentów. Najczęściej występującym objawem jest katapleksja (90%), w dalszej kolejności porażenie przysenne (30-50%) i omamy hipnagogiczne (20-40%) [2].

Definicja pochodzi oczywiście z niezawodnej, jak zawsze, Wikipedii. Uwielbiam ten psychologiczny bełkot, nawet w trakcie czytania jakby zatęskniłam za studiami... niemniej jednak definicja, do której zrozumienia potrzeba znaleźć kolejne definicje... perpetuum mobile jak żywe!

2011-06-29T13:47:00.000+02:00

Uprzedziłam moją przyjaciółkę, z którą umówiłam się na ploty do knajpy, że mam nieprzyzwoicie krótką spódniczkę i obłędnie wysokie obcasy - żeby wkomponowała się w moją stylistykę.

Spotykamy się.

Moja przyjaciółka: Ty nie masz krótkiej spódnicy...
Moja przyjaciółka: Ty wogóle zapomniałaś ją ubrać!
Ja: Hell je! :)

Wcale nie była taka krótka, ale kocham moją D. za to, że zawsze powie to, co powinna powiedzieć :)

2011-06-28T16:35:00.000+02:00

What about the Tuesday...?

i tak cały dzień bez końca ;)

2011-06-28T00:43:00.002+02:00

Właśnie minął kolejny dzień. Poniedziałek.
W pracy urwanie członków + rzeczy, o których pisać nie mogę
Przez które mój poziom rozproszenia osiągnął kulminację
Ambitne plany popołudniowe skończyły się niczym.
Poza praniem. I spacerem z psami.
Piękne burzowe chmury okazały się być zimną ulewą
Zmokłam. Psy też.
Mój penthouse wygląda jak po wizycie kapeli rockowej - jest słabo.
Mam górę, wielką górę garów w zlewie.
Kurz na centymetr. Na czarnych meblach naprawdę widać.
Ciuchy są wszędzie. I przykro mi, że zanikł u mnie odruch odkładania ich do szafy.
Zrobiłam zakupy na obiad, ale mnogość fasolki szparagowej mnie przerosła i nie miałam sił nic z tym zrobić.
Teraz jestem głodna.Bardzo głodna.
W sobotę idę na wesele. Nie mam sukienki. Ani butów.
Zaczynam odczuwać dramatyzm tej sytuacji.
Do tego muszę pokolorować i obciąć włosy, a nawet jeszcze nie umówiłam wizyty u fryzjera.
I tak widzę bezsens tego działania, bo rudy na moich włosach jest rudym przez max 2 tygodnie.
Później staje się złocistym blondem.
Na nową fryzurę w zasadzie nie mam pomysłu. Włosy do pasa niestety wydają się nierealne.
Na jutro musiałam odświeżyć mój pedicure. DO PRACY.
Siedzę więc teraz z rozcapierzonymi paluchami i czekam aż wyschną.
Dochodzi pierwsza. Jutro znowu ledwo wstanę.
Przeczytałam, ile mój kolega zrobił dzisiaj i się załamałam - jestem leniem.
Niech się to coś, co mnie dopadło, już skończy, bo naprawdę muszę posprzątać w domu.

2011-06-27T16:12:00.000+02:00

W taksówce

Ja spóźniona, więc swoje muszę odsłuchać.
taksówkarz: - za to wygląda Pani, jak milion dolarów!
znający się na rzeczy kolega konspiracyjnym szeptem: - chyba milion euro, dolar słabiej stoi...

Więc trzeba uważać i nie wyglądać już jak milion dolarów. Tylko euro. Wszystko się zmienia.

2011-06-26T15:47:00.000+02:00

Moje niezdrowe fascynacje...
Mijamy się codziennie w życiu koło siebie i mamy jakieś o sobie wyobrażenia, które zawsze są tylko wyobrażeniami, bo tak naprawdę wszyscy nakładamy na siebie warstwy z emocji i masek, broniąc do siebie dostępu.
Przeżywam ostatnio w tym całym moim zamieszaniu totalne zauroczenie innymi mężczyznami.
Chciałabym każdego z osobna przeniknąć, wejść do środka i zobaczyć na własne oczy to, co ukrywa przed innymi. Poznać wszystkie doświadczenia, szczęśliwe chwile i te, które zrobiły trwale rany...
Chciałabym z każdym z nich zjeść śniadanie, napić się kawy, oglądnąć film o życiu i wypić butelkę wina, odpłynąć, leżąc nocą na trawie i patrząc w gwiazdy. Chciałabym się kochać, zabrać dla siebie tą najintymniejszą cząstkę i schować ją głęboko w sobie...

A później już nigdy więcej się nie spotkać.

Nie wiem kiedy dokładnie naszła mnie ochota, to pożądanie innych... to pożądanie poznania...
Chciałabym być takim klaserem emocji i doznań, które później nie dają spać w nocy ani mi, ani jemu...
Będąc z kimś tylko ten jeden jedyny moment w życiu, do którego już nigdy później nie ma powrotu, a mijając się znowu będziemy udawać, że nic nigdy się nie stało.

Myślę, że to właśnie poznawanie się jest zawsze najzdrowsze.
To jest ten jedyny moment, kiedy można mieć dystans, być otwartym, ale nie angażować się.. czuć czyste emocje - można powiedzieć wszystko i wszystkiego wysłuchać, bez obaw o to, co usłyszymy...
Wszystko, co dzieje się w konsekwencji tych pierwszych rozmów robi się skomplikowane. Pojawiają się domysły, zazdrość, roszczenie sobie praw do drugiej osoby... a na to nie mam sił i tego się boje.

Chciałabym nie trzeźwieć wcale, dopóki się nie pozbieram i nie będę znowu gotowa zmierzyć się z tymi lękami. Na trzeźwo to wszystko jest cholernie trudne.

Wszyscy jesteśmy tylko sumą wrażeń, myśli, emocji i uniesień...

2011-06-24T23:50:00.007+02:00

Przechodzę jakąś metamorfozę
Stadium poczwarki
Mam fizyczne symptomy
Przechodzenia z jednego w drugie
Weltschmerz z objawami ostrej grypy

Podobno to kobieta wybiera mężczyznę, który ją wybierze
Dajcie mi 99 normalnych facetów i jednego skomplikowanego - od razu mu wpadnę w ramiona...

Nie wiem, jak to działa
Być może to kwestia kół zębatych, które mamy w środku,
które kręcąc się uruchamiają biochemiczne łańcuchy reakcji
Pierwsze wrażenie, chemia, fizyka...
Moje koła i trybiki są zepsute,
Kręcą się w złą stronę.
Moja chemia jest antychemią.
Bezwiednie uwięziona w ramach chorych konwenansów.
Miotam się jak ryba w sieci,
Co i tak raczej nie zmieni schematu.

Czy każdy popieprzony tatuś zostawia swojej córce w posagu skrzywienie,
Magnetyczne przyciąganie mniej lub bardziej popieprzonych kopii tatusia?
Powinnam na stałe ustawić sobie status związku 'to skomplikowane'
Darować sobie złudzenia i projekcje
Skoro to, czego najmocniej chcę
Najbardziej mi szkodzi.

Wieczorny odwyk
Muzyka, wino, paczka papierosów, za silne uczucia, zbyt intensywne emocje...
Tydzień z papierosem uważam za otwarty.
Kontrolowana chwilowa autodestrukcja,
Aby sięgnąć dna
I odbić się na powierzchnię
Miałam być dzisiaj tu i tam...
Bawiąc się emocjami i grając rolę obojętnej na to, co gdzieś w środku zaczyna wychodzić na wierzch
Ale od przymykania na to oczu bolą mnie powieki
To takie trudne, gdy umysł mami obietnicami naiwną duszę
Gdy rozpalone ciało czuje na sobie dotyk
Ten dotyk, od którego można oszaleć
I który rano zostawi otwarte na ciele rany
I wiem napewno, że będziemy się jeszcze bawić w tą grę
Bycia blisko tak, żeby nie odejść
Ale tak daleko, żeby się nie zbliżyć
Zachowując pozory poczucia bezpieczeństwa
Każde coś dla siebie...
Kolejna wspólna impreza, kolejna kawa w przerwie między mailami, kolejne zdania, słowa, przekomarzania się z uśmiechem na ustach...
I udawanie, że nie dzieję się nic
Kolejny raz w akcie desperacji, będę udawać, że to już ostatni raz
A później znowu zadzwoni telefon...

Nie wiem, kiedy to się do cholery stało.
Pieprzona dramaturgia.
Żałuję, że nie spotkałam Cię w odpowiednim momencie, w odpowiednim czasie
Jeden jedyny raz w życiu
A później każde poszłoby w swoją stronę
Mając każde dla siebie swoją własną iluzję do kolekcji.

Und nochmal alles wird gut...
Wie immer.

To jedna z najlepszych, najbardziej klimatycznych piosenek, jakich ostatnio słucham. Thrillmaker...

2011-06-22T16:00:00.000+02:00

To chyba z nadmiaru wrażeń
I zdarzeń
Dzisiaj jestem zupełnie niekompletna
Rozbita
Potłuczona na kawałki
I w głowie w kółko powtarza mi echo scheiße... scheiße... scheiße...

Muszę sobie to wszystko jeszcze raz przemyśleć
Bo za dużo ostatnio się dzieje
I gdzieś w tym całym szaleństwie zapomniałam o sobie
Spokój zamieniłam na wariactwo
I niby dobrze mi z tym, ale trochę też niebezpiecznie

Łatwo jest zaplanować obojętność
Zbudować dystans, który chroni
Przed zbytnim angażowaniem się
I wystawianiem na oszustwa emocji
Ale to jednak silniejsze niż wola i zdrowy rozsądek razem wzięte
Chce i nie chce
Pragnę i obawiam się
I stoję w miejscu, bo w każdą stronę ruszyć się boję
Znowu tracę twardy grunt pod nogami i daję się poniewierać uczuciom
Niedobrze
Bo ja tak lubię dramatyzm
I jednocześnie tak go nienawidzę

2011-06-22T01:00:00.001+02:00

Wracam do domu
W nieładzie
Nieładnie
Lekko spóźniona
Z głową w chmurach
Lewitując parę centymetrów nad ziemią
Ranek mi tego nie wybaczy

Ale byłam na najlepszym koncercie ever! The Cinematic Orchestra - polecam całą sobą. Dla mnie to muzyczne odkrycie. Obłędne.

Na żywo brzmią jeszcze lepiej!

Rozmawiałam dzisiaj z mamą, która zapytała mnie czy nadal wierzę w tą swoją utopię odnośnie związków.
Nie poznaję jej. Ona nigdy nie używa słowa utopia.

Ale tak, nadal wierzę. I chociaż taka miłość nie trwa for ever, to chce wierzyć naiwnie, że każdy moment mojego życia jest tym najlepszym momentem, ktorego nie zamieniłabym na żaden inny.

Chcę płakać albo śmiać się przy muzyce, kochać do szaleństwa, jak kłócić się to z trzaskaniem drzwi, muszę od orgazmów tracić zmysły i z niecierpliwością licealistki odczytywać nowego smsa od Niego...

2011-06-20T14:14:00.001+02:00

Czasem, pisząc tutaj, zapominam, że te wypluwane z rożnych powodów myśli później do mnie wracają tam, na zewnątrz. Pozdrawiam więc wszystkich czytających, którzy później, już w realu, zadają pytania uzupełniające ;)

Wczoraj byłam na koncercie Matisyahu. Odpłynęłam poprostu. Koncert był niecodzienny, po części ze względu na miejsce, bo w Synagodze, a dla mnie to, że się tak wyrażę, konkurencja (nie, to nie bluźnierstwo). Poza tym dlatego, że Matisyahu to ortodoksyjny żyd będący jednocześnie wokalistą, raperem, a także beat-boxerem (za wikipedią). Atmosfera - całkowicie niesamowita! Dźwięki robiły gęsią skórkę unosząc się w półmroku synagogi... Wrażenie zostało dużo dłużej niż tylko w drodze do domu.

Czy ja już mówiłam, że życie jest piękne?

No to jest :)

2011-06-19T02:25:00.000+02:00

Veni vidi Jamiroquai

No i się skończyło. Warsaw Orange Festival 2011. Może nie było to wydarzenie roku, ale bawiłam się świetnie.

I taka mała powierzchowna refleksja - baby, rzucajcie chłopów swoich, Ci obcy lepiej o Was zadbają.
True story ;)

Chociaż tak szczerze, to wolałabym mieć tego swojego, który zadba o mnie lepiej niż wszyscy Ci obcy razem wzięci. Poprzeczka jest niby wysoko, ale królewnie z wieży się udało, śpiącej królewnie się udało, nawet Śnieżce się udało - a to wszystko dość beznadziejne przypadki były, to co mi ma się nie poszczęścić ;)

2011-06-17T14:12:00.000+02:00

a short love story

fin.

2011-06-17T02:31:00.000+02:00

2:30
Siedzę i napawam się smakiem nocy
Zapachem deszczu w powietrzu
Ciszą, która budzi rozmowy w mojej głowie.
Jego spokojny oddech
Zajęty snem
Zmięta w nieładzie pościel
Niepotrzebna wcale
W ciepłą noc, jak ta.
Najłatwiej zasypia się w czyichś ramionach.

2011-06-16T19:24:00.000+02:00

Wychodząc z domu wieczorem zostawiłam psom, dla rozrywki, bajkę o barbi syrence w tv. Wracam, a psy pornola oglądają... strach zasnąć przy włączonym telewizorze.

Nie widziałam wczoraj zaćmienia oraz nie podobają już mi się krótkie włosy. Teraz chcę, aby były długie. No, średnio długie. A żeby były długie, trzeba je teraz najpierw obciąć i przeczekać.
Rozważam kilka możliwości cięcia, między innymi tą:

Kot nie wygląda na specjalnie zadowolonego, ale ja raczej nie mam wyjścia... rudy hełm, jak nic.

A zaćmienie podobno wyglądało tak:

Wierzę na słowo, bo jedyne co wczoraj widziałam, to chmury.

2011-06-14T01:32:00.002+02:00

Tegoroczne króliczki strasznie anorektyczne, większość nie miała pupy, a co drugi biustu, sama impreza spokojnaaaa... Hju wziąby i ręce załamał.
Tabun mężczyzn, mnóstwo słów, żadnego nie pamiętam.

No i powrót do domu, taxi men pędził w porywach 180 na godzinę, a w międzyczasie opowiadał mi - tak tematycznie - o kobietach swojego życia. Takich historii to ja mogę słuchać. Serio.

Dostałam czerwcowego Playboy'a - wrzucę sobie w gazetownik, będę miała męski pierwiastek w domu ;)

2011-06-12T01:43:00.000+02:00

Nienawidzę tych robactw, które nocą wpadają do domu przez okna. Boję się pająków. Dawno żadnego nie widziałam i czuję, że to cisza przed burzą i boję się tego, co mnie w związku z tym czeka. I tych majowych bzyczków nie cierpię, które lecąc robią hałasu tyle, co bombowce i zawsze wpadają mi we włosy, a ja brzydzę się ich dotknąć i mam ochotę oderwać sobie głowę, albo chociaż wyrwać część włosów. One zawsze wybierają sobie moje włosy, choćby wokoło stało kilka osób, a jak uciekam to gonią mnie bzycząc niemożebnie.

Life is brutal, no!

Nocne rozmowy w necie to zuo, ale nic na to nie poradzę, że uwielbiam facetów na rykowisku ;) To jest ten moment, kiedy szczerze ich wszystkich lovam!

2011-06-11T02:03:00.001+02:00

Po co być w zwiazku jeśli status singielki daje client service na najwyższym poziomie. Co noc to inna impreza, jeśli tylko masz ochote iść the night belongs to you. koniec końców znajdujesz sie na imprezie, gdzie polski szołbiznes robi fame i myślsz sobie, że Tobie to wszystko wisi. Wsiadasz w takse i jesteś w domu.

Czytam książke o Marylin Monroe i myśle sobie, że w porównaniu z nią mam realne, namacalne życie. Nie znałam historii jej życia od tej strony...

2011-06-09T14:46:00.000+02:00

- misia usypiam tak bardzo, że już nosem dotykam klawiatury!!!
- ja właśnie zasnęłam pisząc maila... coś dziwnego jest w powietrzu

Definitywnie coś dziwnego jest w powietrzu.
Klimat jak z filmu z holiłód - w dzień afrykański upał, a wieczorami burze jak w jurajsik park. Była tam taka scena.
Słońce też podobno wybuchło, kawał się od niego oderwał i leci na ziemie, podobno ma uderzyć w okolicy 21.12.2012 :)
Tak czytałam na onecie.

A wogóle jestem yes, woman! Na wszystko się zgadzam. No prawie. I tak oto brakuje mi codziennie jakiś 3 godzin w dobie, jadę na wesele i w weekend nie wepchnę już nawet szpilki. Kawki, winka, stare i nowe znajomości... Szkoda czasu na sen.

2011-06-01T12:32:00.001+02:00

1 czerwca. Dzień dziecka. Dzień przelewu. Dzień zły...

Ach, kiedy nadejdą te dni, gdy zepsuty samochód będzie można poprostu zostawić na skrzyżowaniu...?

2011-05-31T00:14:00.001+02:00

Bardzo spokojny wieczór za mną. Przede mną jeszcze Murakami i pewnie nie zasnę przed północą.
Codziennie powtarzam sobie, że dzisiaj to już napewno wcześniej się położę i codziennie, jak mantrę, zaklinam 'jutro'...

Gdyby można było to jakoś odciąć, odgrodzić, wyodrębnić,
Byłby to koniec.
Ale czym jest koniec, jak nie początkiem...

The Streets odkryłam wieki temu.
Idealnie wpisują się w letnich wieczorów nastrój.

2011-05-30T00:43:00.000+02:00

Korzystając z choroby i biorąc pod uwagę fakt, że nie mam sił palcem ruszyć, nadrabiam niektóre zaległości stacjonarne i właśnie oglądnęłam Czarnego Łabędzia.

I jest mi smutno. Bardzo smutno.

Gdy marzenia, które są największym pragnieniem, stają się przekleństwem...

Posiadam głęboko głębokie rany... i one po tym filmie odżyły nieproszone, nagle przypomniały sobie o moim istnieniu i teraz zamiast spać myślę o tym wszystkim raniąc się tymi myślami, choć nie chcę.

Kolejny raz przychodzi mi na myśl, że perfekcjonizm to choroba. Tak samo jak zatracanie się w życiu bez umiaru.

2011-05-28T15:19:00.001+02:00

Wyprałam słuchawki od ajfona.

Włożyłam je wczoraj do kieszeni falbaniastej sukienki, którą grzecznie po spacerze upchnęłam do pralki. Z faktu uprania słuchawek zdałam sobie sprawę dzisiaj rano i tyko pro forma podłączyłam je do telefonu w celu potwierdzenia, że umarły.

Ale nie...

poza odświeżonym wyglądem (tylko w oryginalnym pudełku były tak białe...), słuchawki grają tak, jak już dawno nie grały. Narzekałam, że za cicho, że nic nie słychać - no to teraz słuchawki mają moc! Pewnie wyprane zostały z kawy, do której mi kiedyś wpadły.

No i teraz rodzi się pokusa, żeby może mojego zalanego kawą laptopa pyknąć tak na 40 °C bez wirowania...

2011-05-28T00:04:00.002+02:00

Co to właściwie znaczy 'zrobić hardflipa na słiczu'? Bo ja nie rozumiem, co właśnie pod blokiem wśród młodzieży podsłuchałam...

Matko, stara jestem....

2011-05-27T18:56:00.001+02:00

Z okazji przyjazdu Pana Obamy nawet metro mówi po angielsku.

Wogóle w centrum podobno dzisiaj jakaś komunikacyjna rzeźnia jest. A ja sobie na tej miejskiej wsi na burzę czekam już od 13, no i jak nie było, tak nie ma...

...

O, przyszła. Na razie chwali się deszczem.

2011-05-26T19:23:00.000+02:00

Gdyby wypuścić myśli i pozwolić im beztrosko żyć swoim życiem

i robić, co tylko im się podoba

okazałoby się raczej, że po pierwsze wcale nie są takie wolne i nieskrępowane,

a po drugie, przypuszczam, szybko znudziłby im się świat w wersji no limits...

A ja snuję się osłabiona po domu,

Lekarz zalecił odpoczywać, ale jak tu nic nie robić, skoro głowa pełna jest pomysłów, a duch nienauczony takiej stagnacji rwie się ciągle do czegośrobienia.

Mam poczucie traconego czasu, który na co dzień okradam z minut.

Ale odpoczywam dzielnie leżąc na kanapie.

Przepis na dzisiaj: koktajl truskawkowy

truskawki zalać śmietaną i posłodzić cukrem - wedle uznania. To moje nowe uzależnienie.

2011-05-26T12:52:00.001+02:00

Mamy dzień.

Mam takie swoje, bardzo przyjemne wspomnienie związane z moją mamą. Nie wiem dlaczego akurat to, bo przecież wiele wspólnych cudownych chwil przeżyłyśmy razem, ale bardzo lubię wracać myślami do tych wydarzeń. Pamiętam, jak przyjeżdżała do mnie do przedszkola i zabierała na pizzę. Pizzę tak ostrą, że nie miała smaku. Była prostokątna na grubym cieście i podawali ją na tekturowych, prostokątnych podkładkach, jakich się już dzisiaj prawie nie spotyka...Musiałam popijać ją dużą, ogromną ilością oranżady, której bąbelki wskakiwały mi do nosa. Siedziałyśmy razem, rozmawiałyśmy, śmiałyśmy się. W całym wariactwie tamtych dni to był taki nasz wspólny czas, tylko ja i ona. Czułam się wtedy dorosła, tak dorosła, jak tylko 4-latka może się czuć na wspólnym wyjściu do knajpy z mamą.

A po pizzie szłyśmy na kamyczki - małe orzeszki w kolorowej lukrowanej otoczce. Taki nasz rytuał.

To było tak dawno temu... Zawsze miło wspominam te nasze babskie wypady na miasto, pamiętam tyle szczegółów...pamiętam jej troskę, uśmiech, nasze rozmowy...

Mama nauczyła mnie tylu rzeczy... szyć, piec, gotować, jeść warzywa i owoce, przesadzać kwiaty, estetyki i etyki, szacunku do ludzi, przyrody, wrażliwości na krzywdę innych i nonkonformizmu, nauczyła mnie nie upierać się zawsze i wszędzie i zawsze sprzątać okruszki z blatu, czytać książki i wierzyć. I pewnie miliona innych rzeczy, których nie byłabym w stanie nigdy spisać.

Żałuję, że na co dzień jesteśmy tak daleko od siebie.

Telefony niestety nie zastąpią wspólnej rozmowy przy filiżance kawy i ciepłym jeszcze serniku...

2011-05-25T19:15:00.000+02:00

Zasłyszane u żula.

Na widok mojej mamy w żółtej sukience w zielone kwiaty:
- jak na Panią patrzę, to przypomina mi się jajecznica ze szczypiorkiem mojej mamy...

Tak poprostu na Chmielnej:
- ale Pani piękna, gotowałbym Pani...

I pytanie, którym mnie ostatnio jeden pokonał:
- A dlaczego Pani jest ruda?

No właśnie, dlaczego...? : )

Choruję i zapoznaję się z muzyczną ofertą mojej tv - zakochałam się w tej piosence i chcę już wakacje i nad morze i na plażę i tego gwieździstego nieba nad beztroską głową chcę. Choćby tylko na dwa tygodnie.